04/02/2026
Sampung taong gulang pa lang ako noon. Bata pa, inosente, at ang alam ko lang ay sumunod at magtiwala. Taong 2009 hanggang 2011, napunta ako sa poder ng mga taong dapat sana’y nag-alaga at nagprotekta sa akin. Sila ang nagpaaral, sila ang may hawak ng buhay ko sa panahong wala akong kakampi. Doon ko unang naramdaman kung gaano kabigat ang maging bata pero mag-isa.
Malayo ako sa mga ate ko. Ako lang ang nahiwalay sa kanila—parang ako yung napag-iwanan. Palipat-lipat ako ng tirahan, parang bagay na ipinapasa kung kani-kanino. Wala akong sariling desisyon, wala akong boses. Bata pa kasi ako. Hindi ko alam kung kanino lalapit, hindi ko alam kung ano ang tama at mali sa mga sandaling ‘yon.
May mga pagkakataon na muntik na akong pagsamantalahan ng anak ng nag-aalaga sa akin. Hindi ko lubos maintindihan noon kung ano ang nangyayari—ang alam ko lang, may mali, at takot ang nangingibabaw. Takot na magsalita. Takot na hindi paniwalaan. Takot na baka lalo pang lumala ang sitwasyon ko. Kaya pinili kong manahimik, kahit mabigat, kahit masakit.
Lumipas ang mga taon na dala-dala ko ang bigat na ‘yon. Lumaki akong sanay magtiis. Natuto akong magpakatatag kahit walang nagtuturo sa akin kung paano. May mga gabi na pakiramdam ko mag-isa lang talaga ako sa mundo. May mga araw na tinatanong ko ang sarili ko kung bakit ako ang napiling dumanas ng gano’n, at kung may katapusan pa ba ang lahat.
Pero habang tumatagal, unti-unti kong nakilala ang sarili ko. Natutunan kong ang mga nangyari noon ay hindi ko kasalanan. Na ang pagiging bata ko noon ay hindi kahinaan, kundi patunay kung gaano ako katapang na nabuhay hanggang ngayon. Hindi naging madali ang paghilom—hanggang ngayon, may bakas pa rin. Pero andito pa rin ako.
Ngayon, 2026 na. Mas matanda na ako, mas mulat, mas may lakas ng loob. Ang batang minsang walang boses, natutong magsalita. Ang batang ipinapasa-pasa, natutong tumayo sa sariling paa. Hindi ko man mabura ang nakaraan, kaya ko na itong harapin nang may dignidad at tapang.
Ito ang kwento ko—kwento ng isang batang nasaktan, pero hindi sumuko. Kwento ng isang taong patuloy na lumalaban, patuloy na umaasa, at patuloy na pinipiling mabuhay nang mas maayos kaysa sa mundong minsang naging malupit sa kanya.🥹💔
