01/04/2026
*🥰නුවර අහස යට❤️❤️*
_________________________________________
~සංසාරගත ආත්මීය බැඳීමක්
S̊h̊o̊r̊T̊ s̊T̊o̊r̊Y̊
💋💋💋💋💋💋💋💋💋💋
රවුම වටේ තියෙන ගස් කියන්නේ නුවර නගරයට ජීවය දෙන හුස්මක් වගේ 🌿
වැව අසලට ගියොත්, ලොකු ලොකු රුක්, කොහොඹ, මාර, නා වගේ ගස් පේනවා. ඒවායේ කොළ හුළඟට ලැලිලා ශබ්දයක් කරනකොට හිතටම සැනසිල්ලක් ලැබෙනවා. ගස් අතරින් කුරුල්ලෝ පියාඹනවා, කීච කීච හඬ අහෙනවා… ඒ හැමදේම එකට එකතු වෙලා හරිම ස්වභාවික සංගීතයක් වගේ 🎶
සවස වෙද්දි දර්ශනය තවත් ලස්සන වෙනවා.
හිරු බසින වෙලාවේ, ආකාශය රන් පාට, තැඹිලි පාට, රෝස පාට මිශ්ර වෙලා චිත්රයක් වගේ දිස්වෙනවා 🌅
ඒ ආලෝකය වැව මතුපිටට වැටෙද්දි, ජලය සෙමෙන් රන්වන් වෙලා දිලිසෙනවා. ගස්වල ඡායාව වැවට වැටෙලා, ඒක තවත් ගැඹුරු ලස්සනක් දෙනවා.
ඒ වෙලාවේ වැව රවුම වටේ ඇවිදින කෙනෙක්ට,
හුස්ම ගන්නත් වෙනස්ම ආකාරයක් වගේ දැනෙනවා…
නගරය අතරේම ස්වභාවය තමන් ලගටම එන හැඟීමක් 💚
🌿 නුවර වැව රවුමේ ගස් හා හිරු බසින දසුන කියන්නේ, පරිසරයේ ලස්සන අපිට දැනෙන්න පුළුවන් හොඳම තැන් එකක්.
😊 🌿
රවුම වටේ සවස නිහඬ වෙමින් තිබුණා.
ගස්වල කොළ හුළඟට හෙමින් හෙමින් ලැලිලා, වැව මතුපිට රන් පාට ආලෝකයක් පැතිරෙමින් තිබුණා 🌅
ඒ අතරේ bench එකක, හසරැලි තමන්ගේ හිස කවිෂගේ උරහිසට තුරුලු කරගෙන හිටියා.
ඇය නිහඬයි… ඒත් ඒ නිහඬතාවයේ අර්ථයක් තිබුණා.
“මොකද මේ අද එච්චර කතාවක් නැත්තේ?” කවීෂ හෙමින් අහුවා.
හසරැලි හිනා වෙලා කියනවා
“කතාවක් කියන්න ඕනේ නෑ… මේ වෙලාවම හොඳයි.”
ඒ වෙලාවේ හිරු ටික ටික පහළට යනවා.
ගස්වල ඡායාව වැවට වැටිලා, ඔවුන් දෙන්නාත් ඒ ඡායාව තුළ මිශ්ර වෙලා වගේ.
“අපිට මේ වගේ තව කාලයක් ඉන්න පුළුවන්ද?” හසරැලි හෙමින් කිව්වා.
කවිෂ ටිකක් හිනා වෙලා—
“පුලුවන් මැණික..හ්ම්”
ඇය තව ටිකක් තුරුලු වුණා.
ඒක ආදරේ කියලා කියන්නත් ඕනේ නැති—
ඇත්තටම දැනෙන දෙයක් 💚
ඉස්සරහින් හිරු සම්පූර්ණයෙන්ම බැසෙද්දි,
වැව රවුමට ලස්සන නිහඬතාවක් වැටුණා…
ඔවුන් දෙන්නා අතරේ වචන නැති උණත්,
හිතවල් දෙක කතා කලා..😌✨
кђкђкђкђкђкђкђкђкђкђкђкђкђкђкђкђ
වැව රවුම වටේ සවස අඳුරට හැරෙමින් තිබුණා.
හිරුගේ අවසාන රන්වන් කිරණ වැව මත දිලිසෙමින්, ගස්වල ඡායාව දිගට දිගට වැටෙමින් තිබුණා 🌅
හසරැලි තවමත් කවීෂගේ උරහිසට තුරුලු වෙලා හිටියා.
ඇයගේ හිතේ එකම හැඟීම—මෙතනින් යන්න ඕනේ නැහැ…
“අපි මෙහෙම ඉන්න එක හරිද?” ඇය හෙමින් අහුවා.
කවීෂ කෙල්ල දිහා බලලා හිනා වෙලා කිව්වා—
“හරිද නෙමෙයි… ඒත් මට මෙහෙම ඉන්න ඕනේ…”
ඒ මොහොතම—
ඒ නිහඬතාව කඩාගෙන, හදිසියේම ජීප් එකක් ඔවුන් දෙන්නා ඉදිරියේ නතර වුණා.
ගේ හදවත එකපාරටම තද වෙලා ගියා.
ජීප් එකේ දොර හෙමින් ඇරුණා…
එතනින් බැහැලා ආවේ—ඇයගේ ජීවිතය වෙනස් කරපු ඒ කෙනා.
“අයියා…” කියන්නත් බැරිව, හසරැලිගේ හඬ කම්පනය වුණා.
ඔහු—කෙල්ලගේ තාත්තගේ නැති බැරි කමට, ඇයව තමන් ගාවට ගත්ත ඒ mafia boy.
ඇයගේ ඇස්වල පැහැදිලිවම බය පේනවා…
ඒත් ඔහුගේ මුහුණ—කිසිම හැඟීමක් නැති, සීතලයි.
ඔහු කිසිම වචනයක් කතා කළේ නැහැ.
කවිෂ ඉස්සරහට පියවරක් ගත්තා—
“ඇයව කොහෙටවත්—”
එක් මොහොතක, mafia boy කවිෂ දිහා බලපු එකම බැල්ම,
ඔහුව නිහඬ කරා.
ඒ බැල්ම තුළ බලය, භය, අනතුර—එක්කෝම තිබුණා.
හසරැලිගේ අත අල්ලාගෙන, ඔහු ඇයව හෙමින් ජීප් එකට ඇදගෙන ගියා.
ඇය පස්සට හැරිලා කවීෂ දිහා බලද්දි,
ඇස්වලින් කඳුළු වැටෙමින් තිබුණා…
ජීප් එක හදිසියේම ඉදිරියට ගියා.
වැව රවුමේ ඒ ලස්සන සවස, එකපාරටම අඳුරු වුණා.
ටික වෙලාවකින්,
ජීප් එක නතර වුණේ වැවට ලග තියෙන ලොකු තට්ටු තුනක ගෙදරක් ඉදිරිපිට.
ගෙදර itself—ඇය කවදාවත් දැකපු ලොකුම, පොහොසත්ම තැනක්.
මේක තමයි ඔහුගේ ලෝකය. දේව්....🫣
ඔහුගේ තාත්තා—
පාතාලයේ බලවත්ම, භය හදන නමක්.
සල්ලි, බලය, මිනිස්සු—ඔක්කොම ඔහුගේ අතේ.
හසරැලි ජීප් එකෙන් බැහැලා, වටේ බලද්දි—
ඇයට දැනුණේ, මේක ගෙදරක් නෙමෙයි…
බන්ධනාගාරයක් වගේ තැනක්.
“යමු…” ඔහු මුලින්ම කතා කළා.
එකම වචනයක්… ඒත් ඒකෙන්ම ඔහුගේ බලය පැහැදිලි වුණා.
හසරැලි හෙමින් ඇතුළට ගියා.
ඇයගේ හිතේ තිබුණේ එකම නමක්—
කවිෂ…
වැව රවුමේ හිරු බැසෙද්දි,
ඇයගේ ජීවිතේ අලාංකාර කොටසත් එකටම අඳුරු වෙලා ගියා…
кℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌкℌ
අසල තියෙන ඒ ලොකු තට්ටු තුනේ ගෙදර ඇතුළේ,
හසරැලිගේ හිත තවමත් ගැස්සෙමින් තිබුණා…
මාස 6ක්—
ඔහුගේ ලෝකේ ඇතුළේ ජීවත්වෙලා.
ඇයට කිසිම හිංසාවක් කරලා නැහැ…
ඒත් නිදහස කියන එක—ඇයට නැතිම දෙයක්.
“වොශ් එකක් දාගෙන එන්න…”
දේව් කිව්ව එකම වචනයෙන්ම, ඇයගේ හිත තවත් බයවෙලා ගියා.
ඇය ඉක්මනින් කාමරයට ගිහිල්ලා,
හදිසියේම වොශ් එකක් දාගෙන, ඔහු දීපු ලස්සන ගවුමක් ඇඳගෙන පිටවුණා.
ඇයගේ අත් ටිකක් කම්පනය වෙමින්,
හෙමින් ඔහු ඉදිරියට ආවා… දේව් සෝෆාවේ වාඩිවෙලා හිටියා.
ඇය ආවම, ඔහු හිස උස්සලා බැලුවා—
ඒ බැල්ම…
හසරැලිගේ හිත තවත් අමුතුම විදිහට තද වුණා.
“ඇයි බය වෙලා ඉන්නේ?” ඔහු හෙමින් අහුවා.
ඇය පිළිතුරු දුන්නෙ නැහැ…
ඇස් පහලටම බැලුවා.
ටික වෙලාවක් නිහඬව හිටපු ඔහු,
ඊළඟට අමුතුම දෙයක් කළා—
“මට උත්තරයක් දෙන්න…”
ඔහුගේ හඬ සීතලයි… ඒත් කෝපයක් නෑ.
“මම… මට බයයි…”
හසරැලිගේ හඬ කම්පනය වුණා.
ඔහු හෙමින් නැගිටලා ඇය ලගට ආවා. හසරැලි පස්සට එක පියවරක් ගත්තා.
ඒත්—
ඔහු නතර වුණා.
“මම කවදාවත් ඔයාට කරදරයක් කරලා තියෙනවද?”
ඔහු ඇය දිහා බලලා අහුවා.
හසරැලි ටිකක් හිස කම්පනය කරලා—
“නෑ…” කියලා හෙමින් කිව්වා.
“එහෙනම්… මේ තරම් බය වෙන්න ඕනේ නැහැ.”
ඒ වචන…
ඇයට අමුතුම ආරක්ෂාවක් වගේ දැනුණා.
ඒත් හිතේ වෙනම සටනක් තිබුණා—
කවීෂ…
අවුරුදු 2කට ආසන්න කාලයක්,
ඇයගේ හදවතේ හිටපු කෙනා.
“ඔයාට එයා ගැන තවමත් හිතෙනවද?”
හදිසියේම දේව් අහපු ප්රශ්නයෙන්,කෙල්ල ගැස්සුණා.
ඇය හිස උස්සලා ඔහු දිහා බැලුවා—
“ඔයාට… කොහොමද දැනුනේ…?”
ඔහු හිනා වුණේ නැහැ.
ඒත් ඇස්වල තිබුණේ ගැඹුරු දෙයක්.
“ඔයාගේ ඇස් කියනවා…” පුංචි කෙල්ලගේ හදවත තද වෙලා ගියා.
“මට බොරු කියන්න එපා…” ඔහු තවත් හෙමින් කිව්වා.
ටික වෙලාවක් නිහඬව ඉඳලා—
ඇය හෙමින් කිව්වා—
“ඔව්… මo තවමත් එයාට ආදරෙයි…”
කාමරය තුළ නිහඬතාවයක් පැතිරුණා.
ඔහුගේ මුහුණ වෙනස් වුණේ නැහැ…
ඒත් ඒ නිහඬතාව—
සුළු සුළු වෙන්වීම්වලට පෙර ඇති වෙන ලොකු තත්ත්වයක් වගේ.
“හරි…”
ඔහු හෙමින් කිව්වා.
එකම වචනයක්.
කෙල්ලටට ඒක තේරුම් ගන්න බැරි වුණා—
ඒක අමතක කිරීමක්ද… නැත්නම් තීරණයක්ද…?
🌑 ඒ රැයේ, කතාවේ මාර්ගය වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා…
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
රෑට ගෙදර ඇතුළේ වාතය ටිකක් වෙනස් වගේ තිබුණා…
නදුනිගේ අතේ තිබුණේ දේව් දීපු phone එක.
කාමරයේ දොර වහලා, ඇය හෙමින් call එකක් ගත්තා…
“හෙලෝ…”
කවිෂගේ හඬ ඇහුණාම, හසරැලිගේ ඇස්වල කඳුළු එකපාරටම පිරුණා.
“ අයියේ…”
“හසරැලි! ඔයා හොදින්ද? ඔයාට මොනවද හරි කරා ද?”
ඔහුගේ හඬ කලබලයි.
“නෑ… මට කරදරයක් නෑ… ඒත්… මට මෙහෙ ඉන්න බෑ…”
“මං එන්නම්. ඔයාව ගන්න මං එන්නම්…”
“නෑ!” හසරැලි ඉක්මනින් කිව්වා.
“ඔයාට අනතුරක් වෙයි…දේව් අයියා… වෙනස් කෙනෙක්…”
කවීෂ ටික වෙලාවක් නිහඬ වුණා.
“ඔයා මට ආදරෙයි නේද තවමත්?”
හසරැලි ඇස් වහලා හෙමින් කිව්වා—
“ඔව්…”
එතකොටම—
“ චූටි බේබි… කෑම කන්න එන්න…”
කුස්සියේ ඉන්න සෝමා අම්මා කතා කළා.
“මං පස්සේ කතා කරන්නම්…” කියලා call එක කට් කළා.
කෑම මේසයට ආවම,
කෙල්ලට හිතාගන්න බැරි වුණා.
මේසය මත තිබුණේ—
පොලොස් මාලු, ගෝවා මැල්ලුම, සෝයා හොද්ද…
ඇයගේ favorite කෑම.
“සෝමා අම්මේ… මේ…”
“කන්න බේබි… උණුයි තවම…”
සෝමා අම්මා හිනා වෙලා කිව්වා.
හසරැලිගේ හිත අමුතුම විදිහට කම්පනය වුණා…
මේ ගෙදර මේ වගේ දෙයක් කවදාවත් වෙලා නෑ.
ඇය වාඩි වුණේ— දේව්ගේ අසල.
ඔහු සාමාන්ය වගේම කෑම ගන්නවා…කිසිම දෙයක් නොවුණු වගේ.
කෙල්ල හෙමින් ඔහු දිහා බැලුවා…
ඒත්—
එය දැක්ක ඔහු, ඇයගේ මුහුණට ටිකක් එබිලා—
“මොකෝ?”
කෙල්ල ගැස්සුණා.
“ම… මොකුත් නෑ…”
“මොකුත් නෑ කියන මූනක් නෙමෙයි ඔය…”
ඔහු හෙමින් කිව්වා.
“මේ කෑම…” ඇය අඩු හඬින් කිව්වා,
“මං ආස දේවල්…”
ඔහු ටිකක් නතර වුණා.
“ඒක දන්නවා…”
“කොහොමද?”
ඔහු සෘජුව ඇය දිහා බැලුවා—
“දැනගත්තෙ.”
හසරැලිගේ හිත තවත් අවුල් වුණා.
“ඔයා… මට මේවට හුරු වෙන්න හදනවද?”
ඔහු හෙමින් හිනා වුණා—
“ඔයාට හුරු වෙන්න ඕනේද කියලා තීරණය කරන්නෙ ඔයා…”
ඒ වචන ඇයට හිතාගන්න බැරි තරම් ගැඹුරුයි.ඒ මොහොතේ—ඔහු හෙමින් ඇය ලඟට වංගු වෙලා,
නදුනිගේ නලලට හෙමින් කිස් එකක් දුන්නා. කෙල්ල අන්දමන්ද වුණා.
ඇයට හුස්ම ගන්නත් අමාරු වුණා වගේ.
“බය වෙන්න එපා…”
ඔහු හෙමින් කිව්වා.
“මං ඔයාට කිසිම දෙයක් බලෙන් කරන්නෙ නෑ…”
හසරැලි දේව් දිහා බලලා හිටියා—
පළවෙනි වතාවට,
භය විතරක් නෙමෙයි… වෙනත් හැඟීමකුත් එතන තිබුණා.
ඒ රෑ—
කාමරයට ගිහින්, phone එක අතේ තියාගෙන,
ඇය කල්පනා කළා…
කවීෂ…
ඇයගේ ආදරේ.
ඔහු…
ඇයව රැකගන්න, ඒත් බැඳ තියාගන්න පුළුවන් කෙනා.
“මං… දැන් මොකක්ද කරන්න ඕනේ…”
ඇය හෙමින් කීවා.
පිටතට—
හිරු බැස ගිහින්, අඳුර සම්පූර්ණයෙන් වැටී තිබුණා… 🌑
______________________________________💋
අදට මෙච්චරයි::.
