22/08/2026
A cikin tarihin ɗan Adam akwai wani labari mai ban mamaki da Alƙur’ani ya ba da labarinsa: labarin mutanen Annabi Lūɗ (AS), mutanen da s**a kai ga aikata babban laifi, s**a ƙi nasiha, sannan hukuncin Allah ya sauka a kansu cikin mummunan yanayi.
Annabi Lūɗ (AS) ya kasance yana kiran mutanensa zuwa ga tsoron Allah da barin alfasha. Amma maimakon su saurare shi, sai s**a ƙara dagewa a kan abin da suke aikatawa. Laifin ya zama ruwan dare a cikinsu, har s**a kai ga ganin nasiha a matsayin abin ƙyama.
Allah Ya ce:
﴿وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّنَ الْعَالَمِينَ﴾
Ma’ana: “Kuma (ka tuna) Lūɗ, lokacin da ya ce wa mutanensa: Shin kuna aikata alfasha wadda babu wani daga cikin talikai da ya riga ku aikata ta?”
(Al-A‘rāf: 80)
🌙 Daren da komai ya canza
Wata rana mala'iku s**a zo wa Annabi Lūɗ (AS) a cikin surar mutane. Mutanen garin s**a ji cewa baƙi sun zo wurinsa, sai s**a yi gaggawar zuwa wurinsa da muguwar niyya.
Annabi Lūɗ (AS) ya damu ƙwarai. Ya san irin halin mutanensa, kuma ya yi ƙoƙarin kare baƙinsa.
Amma waɗannan baƙin ba mutane na yau da kullum ba ne. Mala'ikun Allah ne, kuma sun zo da wani babban umarni.
Sai s**a bayyana masa cewa hukuncin Allah ya zo kan mutanen garin.
S**a ce masa ya fita da iyalinsa da dare, kada wani daga cikinsu ya waiwaya, sai dai matarsa za ta kasance cikin waɗanda hukuncin zai same su saboda kasancewarta cikin masu aikata laifin.
Allah Ya ce:
﴿فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ﴾
Ma’ana: “Ka tafi da iyalinka wani sashe na dare, kuma kada wani daga cikinku ya waiwaya.”
(Hūd: 81)
Sai Annabi Lūɗ (AS) ya fita da waɗanda aka umurce shi ya tafi da su.
⚡ Hukuncin ya sauka
Da lokacin hukuncin ya zo, sai wani abin tsoro ya faru.
Allah Ya ce:
﴿فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّن سِجِّيلٍ مَّنضُودٍ﴾
Ma’ana: “Sa’ad da umarninMu ya zo, sai Muka sanya samanta ya zama ƙasanta, kuma Muka yi musu ruwan duwatsu daga Sijjīl, jere-jere.”
(Hūd: 82)
A wata aya kuma Allah Ya ce:
﴿وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنذَرِينَ﴾
Ma’ana: “Kuma Muka yi musu ruwan sama; to, mugun ruwan ne na waɗanda aka yi wa gargaɗi.”
(Ash-Shu‘arā’: 173)
Ba wai an hallaka su saboda kuskure guda ɗaya da s**a aikata ba ne kawai; sun kasance suna dagewa kan alfasha, ƙin umarnin Allah, ƙin nasiha, da kuma neman ci gaba da aikata laifin duk da gargaɗin Annabi Lūɗ (AS).
﴿وَإِنَّهَا لَبِسَبِيلٍ مُّقِيمٍ﴾
Ma’ana: “Kuma lalle garin yana kan wata hanya da ake wucewa akai.”
(Al-Ḥijr: 76)
A yau ana danganta wurin da yankin Tekun Gishiri (Dead Sea), tsakanin Jordan da yankin Falasɗinu. Akwai wuraren tarihi da ake dangantawa da labarin mutanen Lūɗ, amma bai k**ata mu ce an tabbatar da cewa wani tak**aiman tarkacen gini da ake nunawa a yau shi ne ainihin garin mutanen Lūɗ ba, domin Alƙur’ani bai ambaci irin wannan tak**aiman wuri da sunansa ba.
Abin da aka tabbatar shi ne labarin hukuncin Allah da abin da ya faru da mutanen Lūɗ (AS); wurin daidai kuwa ba a tabbatar da shi da irin wannan ƙayyadadden bayani ba.
⚠️ Me ya sa aka yi musu haka?
Babban abin da ya k**ata mutum ya fahimta shi ne: Allah Ya yi musu gargaɗi kafin hukuncin ya zo.
Annabi Lūɗ (AS) ya kira su zuwa ga Allah, ya hana su alfasha, ya yi musu nasiha, amma s**a ƙi. S**a ci gaba da aikata abin da aka hana su, har s**a zama al'umma da alfasha ta zama al'ada a cikinsu.
Saboda haka, labarin ba wai labarin wata tsohuwar al'umma ce kawai ba. Gargaɗi ne ga duk wanda ya ji tsoron kada ya saba wa Allah.
Kada mutum ya ce: “Tun da Allah bai hukunta ni ba, to babu matsala.” Wani lokaci Allah yana ba mutum lokaci ne domin ya tuba.
Mutumin da ya ga laifi a gabansa ya guje shi, ya nemi gafarar Allah, ya gyara kansa kafin lokaci ya kure.
Domin abin da ya hallaka mutanen Lūɗ ba kawai cewa sun yi laifi ba ne; abin da ya fi muni shi ne sun dage a kansa, s**a ƙi gargaɗi, s**a raina umarnin Allah.
Wannan shi ne babban darasin labarin: Ka guji alfasha, ka guji aikata zunubi, kuma idan aka tunasar da kai, kada ka yi girman kai ka ƙi nasiha. Ka tuba tun kafin lokacin da ba a ƙara samun damar komawa ba.
Allah Ya kare mu daga manyan zunubai, Ya sa mu zama masu karɓar nasiha, Ya gafarta mana kura-kuranmu, Ya kuma ba mu damar tuba kafin mutuwa. Āmīn.
