25/08/2026
सुती नसुती हिँड्ने सानो बादल
धेरै माथि आकाशमा तुषार नामको एउटा सानो र चञ्चल बादल बस्थ्यो। अरू ठूला बादलहरू पानी बोकेर गम्भीर भएर हिँड्थे, तर तुषार एकदमै हल्का र फुर्तिलो थियो। उसलाई पानी पार्नुभन्दा आकाशभरि यताउता उड्दै ताराहरूसँग लुकामारी खेल्न धेरै रमाइलो लाग्थ्यो।
एक दिन राति, तुषार उडिरहेको बेला उसले तल एउटा शान्त गाउँ देख्यो। गाउँका सबै घरहरूमा बत्ती निभिसकेका थिए, र सबै मानिसहरू गहिरो निद्रामा थिए। तर एउटा घरको छतमा एउटा सानो कुकुर र सानो बिरालो चुपचाप आकाशतिर हेरेर बसिरहेका थिए। उनीहरू दुई जना दिनभरि खेलेर थाकेका थिए तर अझै निदाएका थिएनन्।
तुषार बिस्तारै उनीहरूको नजिक झर्यो र सोध्यो, "साथीहरू! रात परिसक्यो, तिमीहरू अझै किन सुतेको छैनौ?"
कुकुरले हाइ गर्दै भन्यो, "हामीलाई मीठो सपना देख्न मन छ, तर निद्रा नै आएको छैन।"
तुषारलाई उनीहरूलाई माया लाग्यो। उसले भन्यो, "चिन्तै नगर, म तिमीहरूलाई एउटा जादुई सपना देखाइदिन्छم।"
तुषारले बिस्तारै आफ्नो हल्का शरीरलाई फैलायो र उनीहरूको वरिपरि एउटा नरम, कपास जस्तै मुलायम सिरानीको रूप लियो। त्यो बादलको छुवााइ यति शीतल र आरामदायी थियो कि, त्यो कुकुर र बिरालोको जिउको सारा थकान एकैछिनमा हरायो। तुषारले हावामा सुस्तरी एउटा जादुई लोरी गाउन थाल्यो—जसरी बतास चल्दा रुखका पातहरू हल्लिँदा आवाज आउँछ।
त्यो मीठो सुस्केरा र शीतल स्पर्शले गर्दा, कुकुर र बिरालोका आँखा स्वतः भारी भए। उनीहरूले बादलको सिरानीमा टाउको राखेर आनन्दले आँखा चिम्ले र तुरुन्तै मीठो निद्रामा लटक्कै भए।
उनीहरू गहिरो निद्रामा गएको देखेर तुषार मुस्कुरायो। ऊ बिस्तारै माथि आकाशतिर उड्यो र भन्यो, "अब सबैलाई मीठो निद्रा आओस्।"
