17/05/2026
Akala ko noon madali lang magtinda.
Yung tipong uupo ka lang, aantayin ang customer, tapos kikita ka na. Akala ko simple lang ang lahat. Pero habang tumatagal, doon ko naramdaman yung pagod na hindi nakikita sa labas ng tindahan. Yung puyat sa pag-aabang ng bibili, yung stress kapag matumal ang benta, at yung pag-iisip kung sapat pa ba ang kikitain para sa pang araw-araw.
May mga araw na gusto ko nalang huminto. Yung pakiramdam na parang paulit-ulit nalang ang ginagawa mo pero kulang pa rin. Minsan mapapatanong ka nalang talaga kung kaya mo pa ba. Kasi hindi biro ang magtinda. Hindi lang ito basta pagbebenta ng produkto, kundi pakikipaglaban din sa pagod, pangamba, at minsan pati sa sarili mong isip.
Pero habang naiisip kong sumuko, may isang tanong na tumatakbo sa isip ko…
“Bakit ako bibitaw ngayon, eh ito yung pinangarap ko noon?”
Noong wala pa ako nito, pinapangarap ko lang magkaroon ng pagkakakitaan. Pinapangarap ko na balang araw magkakaroon din ako ng maliit na negosyo na maipagmamalaki ko. Tapos ngayong nandito na ako, susuko nalang ba ako dahil nahihirapan ako?
Doon ko na-realize na normal mapagod, normal mawalan ng gana minsan, pero hindi ibig sabihin nun titigil ka na. Kasi ang pangarap, hindi naman talaga madali bago marating. Kailangan nitong sabayan ng tiyaga, sakripisyo, at matinding kapit kahit gusto mo nang bumitaw.
Kaya sa araw na gusto kong sumuko, pinapaalala ko nalang sa sarili ko kung bakit ako nagsimula. Hindi man mabilis ang pag-asenso, pero bawat araw na lumalaban ako, isang hakbang pa rin iyon papalapit sa pangarap ko.
