23/01/2025
Prada ในยุคที่มี Raf Simons มาเป็น co-creative director ยังเป็น Prada อย่างที่เราเคยรู้จักรึเปล่า ผมว่าไม่ ส่วนเปลี่ยนไปในทางที่ดีหรือแย่นั้นผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญพอที่มาวิเคราะห์ได้ขนาดนั้น แต่จะมาพูดถึงในฐานะที่ (เคย) เป็นแฟนคลับ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Prada ในยุค 90’s
แต่เราจะมาเล่าวิเคราะห์คอลเล็กชั่นในยุคนั้นเหรอ เปล่าจ้า ให้ผู้รู้เค้าวิเคราะห์ไปดีกว่า นี่มันเพจโชห่วยนะ เราจะเอาสิ่งพิมพ์ประกอบในการโปรโมตคอลเลกชั่นในยุคนั้นมาโชว์ให้ดูครับ เจ้าพวกนี้เนี่ยเค้าเรียกว่า campaign book ที่จะแจกให้กับลูกค้าที่เคยช็อปปิ้งและมีประวัติกับที่ร้านมาก่อน ซึ่งผมเริ่มจากการสอยรองเท้าที่ร้านสาขา Emporium ชั้นสองสมัยนั้น หลังจากนั้นก็จะได้รับสิ่งพิมพ์พวกนี้ทางไปรษณีย์ (รวมถึงบัตรเชิญไปดูคอลเลกชั่นใหม่ที่จะลงร้าน ซึ่งบัตรเชิญพวกนี้จะมีดีไซน์สอดคล้องไปกับ campaign book ของแต่ละคอลเลกชั่นไปด้วย) มาตลอดทุกซีซั่นจนมาหยุดเอาช่วงปี 2010 อาจจะเป็นเพราะผมไม่ค่อยได้ซื้อของจาก Prada แล้วในช่วงนั้น 😅
อันที่ผมเอามาให้ดูวันนี้น่าจะเป็นชิ้นแรกๆ ที่ผมได้มา มันเป็นของ autumn-winter 1998 ซึ่งออกแบบโดย David James ที่เป็น art director ของ Prada มาตลอด และถ่ายภาพโดย Norbert Schoerner ที่รับไม้ต่อมาจาก Glen Luchford ที่มีสไตล์การถ่ายที่เหมือนภาพนิ่งจากฉากในภาพยนตร์ ภาพจะดูมีการเล่าเรื่องราวชัดเจนด้วยท่าทางของตัวแบบและฉากหลังที่มีการเซ็ตไว้อย่างอลังการ พอมาถึงภาพของ Norbert Schoerner นั้นเปลี่ยนไปจากภาพแบบฉากภาพยนตร์ของ Glen Luchford ไปอย่างสิ้นเชิง ภาพของ Norbert จะนำเสนอให้ดูจริง ภาพจะครอปให้เห็นถึงรายละเอียดของเสื้อผ้า เห็นถึง texture ของผิวหนัง ภาพโดยรวมดูตัดทอน minimal ซึ่งสอดคล้องกับสไตล์ของ Prada ในช่วงนั้น พอเราเห็นภาพแคมเปญเหล่านี้แล้วเราจะรู้สึกได้ถึง mood และ tone โดยรวมของคอลเลกชั่นที่จะมีความ minimal มีการเล่นกับ texture ของ material ของเสื้อผ้าในคอลเล็กชันที่มีความ matte ของผ้าวูล ขัดแย้งกับความเงาของหนังแก้ว แล้วส่งผลไปถึงการนำเสนอของวัสดุใน campaign book ที่มีการเคลือบเงาในบางหน้าและปล่อยให้เห็นความหยาบของเนื้อกระดาษในบางหน้าสลับกันไป
กลับมาเรื่องของความเป็น Prada ที่ผมรู้สึกว่ามันจะจางลงเรื่อยๆ ตั้งแต่ Raf Simons เข้ามาเป็น co-creative director เพราะสิ่งที่ทำให้ผมชื่นชอบ Prada หมายถึงความ quirky ความ minimal ของเสื้อผ้า (หรือจะให้เฉพาะเจาะจงในกรณีของผมคือรองเท้า) มันค่อยๆ หายไป แล้วถูกทดแทนด้วย aesthetic ของ Raf ซึ่งที่ผมพูดอย่างนี้ไม่ได้แปลว่าผมไม่ชอบดีไซน์ของ Raf Simons นะครับ แค่ไม่ชอบสิ่งที่เค้าทำให้ Prada เพราะผมชอบสิ่งที่เค้าทำให้แบรนด์ของตัวเอง หรือตอนที่ไปทำให้ Jil Sander, Dior หรือแม้กระทั่ง Calvin Kline แต่พอมาถึง Prada ผมกลับรู้สึกว่า Raf ทำเหมือนต้องการพิสูจน์ตัวเองกับ Prada ว่า aesthetic ที่ค่อนข้างชัดเจนของเค้านั้นไปกันได้กับ Prada ซึ่งหลายๆ คนก็น่าจะเห็นด้วย แต่สำหรับผมนั้นรู้สึกว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่การวางโลโก้สามเหลี่ยมของ Prada ขนาดมโหฬารในสิ้นค้าแทบทุกชิ้น หรือตอนที่มี oversized bomber jacket (AW23) ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่ Prada ที่ผมชื่นชอบอีกต่อไป ยกตัวอย่างง่ายๆ คือรองเท้าที่สวยที่สุดที่ Prada เคยทำมาที่จะเห็นได้ใน campaign book ที่เอามาให้ดูวันนี้ คือรองเท้าหนังสีดำที่มีพื้นรองเท้ายางชิ้นหนาในรูปทรงตันๆบวมๆ ซึ่งผมเห็นตั้งแต่ตอนดูรูปจากรันเวย์ตอนนั้นแล้วรู้สึกว่าอยากได้มาก ประกอบกับการใส่ branding ลงไปเป็นคำว่า Prada เล็กๆ (ย้ำว่าเล็กจริง) ตรงส้นเท้าผมว่ามันดูมีชั้นเชิงกว่าโลโก้สามเหลี่ยมอันเท่าบ้านตอนนี้มาก คนจะรู้ว่าเราใส่รองเท้า Prada จากดีไซน์รูปทรงของรองเท้ามากกว่าจากโลโก้ใหญ่ตู้มแปะไว้ที่หัวรองเท้าเหมือนในยุคปัจจุบัน
อันนี้เป็นแค่ชิ้นแรกในบรรดาอีกหลายชิ้นที่ผมเก็บไว้มาตลอดหลายปีที่ทาง Prada ส่งมาให้ ซึ่งจะมีทั้งของ Prada และ Miu Miu ตั้งแต่สมัยที่ Miu Miu ยังทำคอลเล็กชันของผู้ชายอยู่ พูดถึง Miu Miu เลยยิ่งทำให้สิ่งที่ผมพูดมาข้างต้นชัดเจนขึ้นอีก เพราะผมเลิกชอบ Prada ในยุคนี้ไปแล้ว แต่กับ Miu Miu ผมกลับรู้สึกว่ามันดีขึ้นเรื่อยๆ อาจจะเป็นเพราะมันเป็นดีไซน์ที่มาจาก Miuccia Prada คนเดียว
ผมยังมี camping book จากทั้งสองแบรนด์ที่อยากจะอวดอีกเยอะ ขอไปรวบรวมพลังในการเขียนก่อน เป็นคนพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ยิ่งการเขียนยิ่งแล้วใหญ่ ไว้เจอกันครับ
Is Prada under Raf Simons as co-creative director still the Prada we used to know? Personally, I don’t think so. Is the change good or bad? I’ll leave that to the experts. But as a (former) fan, especially of 90s Prada, I can’t help but feel it’s lost a bit of its original charm.
Now, am I here to dissect collections from the 90s? Nope! That’s for the fashion critics. This is ShoHuai, so I’m here to show you a piece of Prada history: the campaign books they used to send to loyal customers. Back in the day, I started my Prada journey with a pair of shoes from their Emporium Bangkok store on the second floor. From then on, I’d get these gorgeous printed goodies every season, along with invites to preview new collections (which always matched the design of the campaign book). Sadly, this magical mail stopped around 2010—probably because my Prada shopping slowed down. 😅
The campaign book I’m sharing today is one of the first I ever received: Autumn/Winter 1998, with art direction by David James and photography by Norbert Schoerner. Schoerner’s work marked a departure from Glen Luchford’s cinematic, narrative-heavy style. His images were raw, minimal, and cropped to focus on details of the clothes and skin texture—perfectly in line with Prada’s minimal vibe back then. The campaign captured the collection’s matte wools and glossy patent leathers, even reflected in the paper choices: alternating between sleek, shiny pages and rough, uncoated ones.
But now, let’s talk about Raf Simons. Since he joined, I feel like the quirky minimalism that made Prada special has faded. Don’t get me wrong, I admire Raf’s work at his eponymous label, Jil Sander, Dior, and Calvin Klein. But at Prada? It feels like he’s trying to force his aesthetic to fit, and for me, it just doesn’t click. The oversized triangle logos plastered everywhere? The massive bomber jackets from AW23? That just destroyed the Prada that I used to fall in love with.
Case in point: the coolest designed Prada shoes (the first ones I bought from the brand) are in the campaign book I’m showing today. They’re chunky, black leather beauties with thick rubber soles and a tiny, subtle text “prada” on the heel. Tiny! It’s a design that says, “I’m wearing Prada” without yelling the brand out loud. Compare that to the big triangle logo-heavy pieces now—it’s like they are trying to eliminate the old customers who were there for the minimal and subtle design.

This campaign book is just one of many treasures I’ve held onto, including pieces from Miu Miu back when they still had menswear. Funny enough, while I’ve fallen out of love with modern Prada, I think Miu Miu is only getting better—probably because Miuccia Prada still has full creative control there.
I’ve got plenty more campaign books to share, so stay tuned while I gather my thoughts (writing is harder than it looks!). Catch you next time!
