28/04/2026
မယားတရူး(စ/ဆုံး)
-------------------
အပိုင်း (၁)
ကိုသက်နောင်ဆိုတာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ "မယားတရူး" လို့ နာမည်ကြီးသူပါ။ သူ့ဇနီး နွယ်နွယ်လှိုင်ကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အချောဆုံးနဲ့ အလှဆုံး။ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင် ခြေဖျားလက်ဖျားလေး မနာစေရအောင် အကုန်လုပ်ပေးတတ်သူဖြစ်ပြီး နွယ်နွယ်လှိုင် စိတ်ကောက်မှာကို ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်ရွံ့သူပါ။ သူငယ်ချင်းတွေက "မယားကြောက်ကြီး" လို့ စနောက်တိုင်း သူက ပြုံးပြုံးလေးပဲ ပြန်ဖြေတတ်ပါတယ်။ "ကြောက်တာမဟုတ်ဘူးကွာ... ချစ်လွန်းလို့ တန်ဖိုးထားတာပါ" တဲ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချစ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အစွန်းရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့...။ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင် ဘယ်သွားသွား၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောပြော အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ကြည့်လာပါတယ်။ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတာ၊ အလုပ်ကပြန်လာရင် နောက်ကျတာနဲ့ စစ်မေးတာတွေက အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ သာယာမှုတွေကို စတင်ခြိမ်းခြောက်လာပါတော့တယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ အစပိုင်းမှာတော့ ဂရုစိုက်ခံရတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသလို ခံစားလာရပါတယ်။
အပိုင်း (၂)
တစ်နေ့မှာတော့ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာပါတယ်။ "ဒီနေ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပါ။ ဒါကို မြင်သွားတဲ့ ကိုသက်နောင်ဟာ သွေးရူးတန်းရူး ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာတွေ့တာလဲဆိုပြီး နွယ်နွယ်လှိုင်ကို တရစပ်မေးခွန်းထုတ်ပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ကလည်း တကယ်မသိကြောင်း ငြင်းပေမဲ့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေပါပြီ။
"နွယ်... ကိုယ့်ကို မလိမ်နဲ့နော်။ မင်းကို ကိုယ် ဘယ်လောက်ချစ်လဲ သိတယ်မလား။ ကိုယ့်အချစ်ကို အလွဲသုံးစားမလုပ်ပါနဲ့" လို့ ပြောတဲ့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ အသံဟာ တုန်ယင်နေပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အပြင်တောင် ပေးမထွက်တော့ပါဘူး။ အိမ်တံခါးတွေကို ခတ်ထားပြီး နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြိုးစားလာပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၃)
နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါတယ်။ ကိုသက်နောင်ဟာ အလုပ်သွားရင်တောင် အိမ်တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်သွားတတ်ပါတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက စူးစမ်းကြပေမဲ့ ကိုသက်နောင်က "နွယ်က နေမကောင်းလို့ အိမ်ထဲမှာ နားနေတာ" လို့ပဲ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ အိမ်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်လောကကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူမ စဉ်းစားမိတာက "ဒါဟာ အချစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ရောဂါတစ်ခုလား" ဆိုတာပါပဲ။ ကိုသက်နောင်ဟာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေ ချက်ကျွေးတယ်၊ ရွှေတွေ ဝယ်ပေးတယ်၊ အလိုလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လွတ်လပ်မှုဆိုတာကိုတော့ လုံးဝ မပေးခဲ့ပါဘူး။ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြေမွလာပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၄)
တစ်ညမှာတော့ ကိုသက်နောင် အိပ်ပျော်နေတုန်း နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ သူ့ရဲ့အိတ်ထဲက သော့ကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက ဒိန်းဒိန်းတုန်နေပြီး လက်တွေကလည်း တုန်ယင်နေပါတယ်။ သော့တွဲကို ရခါနီးမှာပဲ ကိုသက်နောင်က နိုးလာပြီး သူမရဲ့လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နီမြန်းနေပါတယ်။
"နွယ်... မင်း ကိုယ့်ဆီက ထွက်သွားမလို့လား။ ကိုယ်မရှိရင် မင်း ဘယ်လိုနေမလဲ" လို့ သူက အော်ဟစ်မေးမြန်းပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက အချစ်ဆိုတဲ့အရာဟာ အဆိပ်အတောက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။
အပိုင်း (၅) -
ကိုသက်နောင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်သူ ကိုကျော်ဇောဟာ သူတို့အိမ်ကို အလည်ရောက်လာပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ ပိန်ချောင်သွားတဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သူရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။ ကိုသက်နောင် မရှိခိုက်မှာ ကိုကျော်ဇောဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်နဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
"နွယ်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကိုသက်နောင် မင်းကို နှိပ်စက်နေတာလား" လို့ မေးတဲ့အခါ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။ သူမဟာ ကိုကျော်ဇောကို အကူအညီတောင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ကားသံကြားလိုက်ရတာကြောင့် စကားစကို ဖြတ်လိုက်ရပါတယ်။ ကိုသက်နောင် ပြန်လာပါပြီ။
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇
