23/12/2025
که څه هم هغه ځای — کويټه —
هغه خاوره چې زه پکې پیدا شوی یم، لوی شوی یم،
د ماشومتوب خندا مې پکې خپره شوې، د ځوانۍ خوبونه مې پکې غوړیدلي...
خو اوس دا تریخ حقیقت منم، چې د ژوند مجبوریو مجبوره کړم،
او دا خوږه خاوره پرېږدم... 💔
په دې اوږده او ستړې لاره کې،
زه د کوئټه د اولس، خپلو استازانو، ملګرو، کلاسفېلو او مشرانو نه
د زړه له تله مننه کوم.
تاسو هر یو زما د ژوند یوه خوږه کیسه یاست —
ستاسو خنداګانې، ناسته ولاړه، زموږ د مجلسونو ټوکې،
دا به مې هېڅکله له یاده ونه وځي.
زه بخښنه هم غواړم،
که چا ته مې د وخت د کمښت له امله سلام نه وي کړی،
که مې د مصروفیو له کبله د چا د زړه دروازه نه وي ټکولې —
نو بخښنه غواړم. دا بېپامي نه وه، دا د ژوند طوفانونه وو.
دلته مې زده کړې کړې،
دلته مې د خاورې بوی پېژندلی،
خو د پاکستان له حکومت نه مې یوه ګیله ده —
چې موږ ته یې هېڅکله د خپل وطن د زوی په سترګه و نه کتل.
موږ هم د دې خاورې برخه وو، خو د انصاف برخه مو هېڅکله رانغله.
هر ګام چې اخلم،
د کوئټه دوړې راسره الوزي،
د هرې کوڅې اواز مې د زړه په غوږو کې ان تر مرګه انګازې کوي.
تاسو ټول دې ژوندي، خوشحاله، او د امن سیوري لاندې اوسئ.
زه که له خاورې روان یم،
خو ستاسو یادونه، ستاسو محبت، ستاسو خنداګانې —
زما تر مرګه نه هېرېږي.
🇵🇰💔🇦🇫
— ستاسو ورور، عبد الحلیم
عرف ماسٹر۔ڈاکٹر۔ استاد ۔بجلی والا
#وائرل
#نړۍ
#افغانستــان
