30/06/2026
"ငါ့မှာ မင်းတို့ကို ပြောပြချင်တဲ့၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးကိုလည်း အသိပေးချင်တဲ့ ပုံပြင်အရှည်ကြီးတစ်ပုဒ် ရှိတယ်နော်... 📖
ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက... ဘယ်သူကမှ လာပြီး လမ်းဆုံမှာ ရပ်စောင့်နေပေးပါလို့လည်း အတင်းအကျပ် မမှာခဲ့ဖူးသလို၊ ဘယ်သူကမှလည်း 'တစ်နေ့နေ့တော့ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်' ဆိုတဲ့ ကတိကဝတ် အလင်းတန်းလေးတွေ မပေးခဲ့ဘဲနဲ့... လူတစ်ယောက်တည်းဆီမှာတင် မာနတွေ၊ သိက္ခာတွေ၊ အရှက်တွေ အကုန်လုံးကို ဘေးဖယ်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ငေးမျှော်စောင့်စားနေခဲ့တဲ့ 'အချစ်ရူးလေးတစ်ယောက်' ရှိခဲ့ဖူးသတဲ့။
သူတစ်ပါး မျက်လုံးထဲမှာတော့ အချိန်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်နေတဲ့၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့အရာနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်နေတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်လို့ အလွယ်တကူ သတ်မှတ်ပြီး ကဲ့ရဲ့ကြပေမဲ့... အဲဒီအချစ်ရူးလေးအတွက်တော့ စက္ကန့်တိုင်း၊ မိနစ်တိုင်းရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်းတွေဟာ တစ်ဖက်လူအပေါ်မှာ ထားရှိခဲ့တဲ့ အဖြူထည်သက်သက် သစ္စာတရားတွေနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
'တစ်နေ့နေ့တော့ သူ ပြန်လှည့်ကြည့်လာမှာပါ၊ ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုတွေကို သူ မြင်လာပြီး တန်ဖိုးထားလာမှာပါ' ဆိုတဲ့ ရိုးအလှတဲ့ မျှော်လင့်ချက် အတွေးလေးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဖြတ်သန်းရခက်တဲ့ နေ့ရက်ညတာတွေကို တိတ်တဆိတ် ကြိတ်မှိတ်ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ ကိုယ်တိုင်လည်း နာကျင်နေရဲ့သားနဲ့ တစ်ဖက်လူ စိတ်ဆိုးပြေမယ့်အချိန်၊ ပြန်လှည့်လာမယ့် အချိန်တွေကိုပဲ ကာလတိမ်တိုက်တွေကြားမှာ ငေးမောရင်း အိုမင်းရင့်ရော်ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း... လောကကြီးရဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ ပုံပြင်တော်တော်များများရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်သူမှ မစောင့်ခိုင်းတဲ့ စောင့်ဆိုင်းခြင်းဖြစ်လို့ ဘာဆုလာဘ်မှ ပြန်မရခဲ့ဘဲ၊ ရက်စက်လွန်းတဲ့ ဥပေက္ခာပြုခြင်းတွေ၊ အေးစက်စက် ကျောခိုင်းမှုတွေကြားမှာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒဏ်ရာဗရပွနဲ့ သွေးချင်းချင်းနီပြီး အစိမ်းသက်သက် အရှုံးပေးခဲ့ရရှာတယ်။
အဆုံးသတ်မှာတော့ 'မင်းကို ဘယ်သူက စောင့်ခိုင်းလို့လဲ' ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကပဲ ဆုလာဘ်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။
အဲဒီပုံပြင်ထဲက တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်၊ တစ်ယောက်တည်း ငိုကြွေးပြီး အရှုံးတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်ရူးလေးက တခြားသူတော့ မဟုတ်ပါဘူး... အခုချိန်ထိ အတိတ်ရဲ့ သံယောဇဉ်အရိပ်တွေကြားမှာ လမ်းပျောက်ပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နာကျင်မွန်းကြပ်နေရတုန်းဖြစ်တဲ့၊ မာနမရှိ ဆက်ချစ်ခဲ့မိတဲ့ 'ငါကိုယ်တိုင်ပါပဲ'။ 🥀⏳"
