10/01/2026
Wat mij het meest stoort aan het goedkeuren van het MERCOSUR-akkoord is niet alleen de oneerlijke concurrentie voor onze landbouwers, maar vooral de hypocrisie erachter.
Jarenlang worden Europese landbouwers overladen met regels: strengere milieunormen, dierenwelzijnsmaatregelen, beperkingen in gewasbeschermingsmiddelen, stikstofplannen, controles en administratieve lasten. Alles zogezegd in naam van duurzaamheid, volksgezondheid en voedselveiligheid. Wij moeten investeren, aanpassen, verminderen, rapporteren en verantwoorden. En ondertussen verdwijnen hier familiebedrijven één voor één.
Maar nu beslist Europa dat producten uit MERCOSUR-landen zomaar onze markt mogen overspoelen. Landen waar veel van die regels simpelweg niet bestaan of amper gecontroleerd worden. Waar gewasbeschermingsmiddelen gebruikt worden die hier al jaren verboden zijn. Waar hormonen, antibiotica en groeibevorderaars nog steeds courant zijn. Waar ontbossing van het regenwoud rechtstreeks gekoppeld is aan de uitbreiding van landbouwgrond voor export.
Men zegt dat die producten aan “dezelfde EU-standaarden” moeten voldoen. Maar wie gelooft dat echt? Wie controleert dat? Daar lopen geen inspecteurs van het FAVV, geen onafhankelijke instanties, geen Europese controlemechanismen doorheen elke schakel van de keten. Controle op papier is geen controle in de praktijk.
Het gevolg?
– Europese landbouwers worden economisch kapot geconcurreerd.
– Lokale, duurzame productie verdwijnt.
– De consument krijgt goedkopere, maar minder veilige voeding.
– Volksgezondheid wordt opgeofferd aan handelsbelangen.
– Klimaat en natuur verliezen, want ontbossing en lange transportketens nemen toe.
En dan durft men hier nog spreken over “duurzaamheid”, “klimaatambities” en “gezonde voeding”. Hoe kan je van onze boeren blijven eisen dat ze investeren in strengere normen, terwijl je tegelijk producten toelaat die onder totaal andere – veel lagere – standaarden geproduceerd zijn?
Dit akkoord toont pijnlijk duidelijk waar de prioriteiten liggen: niet bij de boer, niet bij de burger, niet bij gezondheid of milieu, maar bij grote economische belangen.
Als dit de toekomst van Europa is, dan mogen ze stoppen met doen alsof al die regels hier écht ergens toe dienen. Want wie eerlijk is, ziet: dit is geen duurzaam beleid.
