25/01/2026
Dit wordt een laat ontbijt voor jullie als de laatste kruimel nu nog niet verdwenen is!
Ik schreef er ooit al eens over maar tot voor gisteren was het er nog niet van gekomen.
Een mix aan foto’s waar ik jullie wil in meenemen, omdat we het gewoon zelf zo gezellig vonden.
Christine Huyvaert, Marc Raemdonck en ik, aan de keukentafel terugdenken aan
wie het was,
verbanden leggen,
onszelf verbazen dat we sommige namen niet meer terugvonden.
We verdwenen even in de tijd, tot 20 jaar terug, het jaar dat Christine bij ons begon.
Beiden sloegen we de voorbije zomer een nieuwe weg in. Weliswaar een beetje zoekend en met een beetje schrik voor wat op onze weg ging komen, maar gisteren kwamen we tot eenzelfde besluit.
De jaren waren mooi maar intens.
Het werk zelf missen we beiden niet echt.
Het sociale contact ging voor een stukje verloren want wees nu eens eerlijk : waar vind je nu nog het warme onthaal, de bezorgdheid, in het boodschappen doen?
Ze zijn er, ik zoek ze maar de kleine ondernemers verdwijnen volgens mij stuk voor stuk.
Ik weet dat er werd gezegd : “ men moet daar lang wachten”.
Maar wat is er mis met even vertragen ?
Ik ben aan mijn 7 de week bezig en weet, het gaat ook vooruit hoor☺️.
Samen vroegen we ons inderdaad af hoe het met iedereen van jullie verder gaat?
We praatten over de winkel, de klanten, we haalden anekdotes op, we keken terug met een grote voldoening, maar durfden ook toegeven dat we omwille van wederzijds respect en vertrouwen naar mekaar toe na al die jaren, geen beslissingen durfden nemen en dus zo konden jullie langer genieten van ons en van
het (h) eerlijke vlees😅😂😉
Zo vinden we allemaal onze weg, nieuwe uitdagingen, grenzen nog steeds verleggend omdat : rust roest.
Als “ moeke “ van onze kleinzoon Jef, kijk ik nu anders vooruit.
Ik vind wat meer tijd voor hem.
Kleinkinderen geven een andere dimensie aan je leven.
Je wil hen tevens beschermen in een wereld die vandaag overal in brand staat.
Maar Jef is nog klein, begint zich uit te drukken met de meest hilarische woorden.
En wij knikken, ja of neen, zonder meestal te weten wat hij echt bedoelt.
Dat stoort me gelukkig niet want als hij het straks uitlegt zoals mij of zijn mama zijn we opnieuw enkele jaren verder en zullen we misschien zeggen : “ Jef, zwijgen als de grote mensen praten 😁”
Hier begint de zondag in de winter net als op de weekdagen.
Marc naar zijn hof, ik vlieg in de kookpotten.
Geen vlucht naar, gewoon genieten van mekaar .
Neem jullie tijd en geniet even mee…..
Mooie zondag ook
Claudine