ABZ Anloo B.V.

27/05/2026

Het verhaal van de kwakdeuze….

Dinsdagavond. De vaste prik aan onze keukentafel. Toen m’n moeder nog wekelijks aan tafel zat op de dinsdag noemde ze m’n schoonvader steevast: kwakdeuze.

Maar deze keer begon het buiten, met een borrel in de tuin. Want jongen jongen… wat was het warm.

Zo’n plakavond waarop zelfs de stoelkussens moe worden. Iedereen zat er een beetje bij alsof bewegen te veel energie kostte. Glasje erbij, beetje klagen over de hitte, beetje slap ouwehoeren…. precies zoals een dinsdagavond hoort te beginnen.

Binnen stond ondertussen de bami klaar.

“Lekker makkelijk,” dacht ik nog. Nou… dat is ook de grootste leugen die je jezelf kunt vertellen.

Voor je het weet sta je alsnog met drie pannen tegelijk te hannesen. Bamivlees, gerookt spek, scharreleieren, kruiden, satesaus, verse groenten en natuurlijk véééél knoflook. Zoveel knoflook dat de muggen spontaan naar de buren verhuisden.

Maar goed, ik deed het vooral voor pap Bos, want die is ja zo gek op bami. En zoals altijd schepte hij op alsof hij drie dagen het land had omgespit zonder eten.

Echt een bord waarvan je denkt: daar kan een gemiddeld gezin een weekend van leven. Bult bami erop, vlees erbij, spek erbij… en natuurlijk augurken.

Mam en ik hebben samen aan één blik meer dan genoeg als pap binnen komt schuifelen. Want pap laat je nooit uitpraten en banjert zo door een gesprek heen. Mam geeft “subtiel” een schop onder tafel of een: hol die es stil!

En…. Zoals zo vaak kwam van eten niet zoveel terecht.

Want zodra pap gaat zitten, begint namelijk het echte hoofdgerecht: praten.

En als pap eenmaal praat, kun je net zo goed meteen dessert serveren.

Voor we één fatsoenlijke hap genomen hadden, waren we alweer volledig bijgepraat over de kat Kwiebus, foto’s en filmpjes van de deurbelcamera, het kippenhok met de deur van tante Kina, een kabelgoot die waarschijnlijk nog ergens in z’n “magazijn” moest liggen, dat de broedse kip apart moet, z’n ontsteking, iemand die hij onderweg tegenkwam, iets dat gerepareerd moest worden, dat hij ff op zolder ging kijken, dat de borrelglazen echt wel klein zijn en waarschijnlijk nog zeven andere onderwerpen waar niemand meer chocola van kon maken.

Het mooie is ook dat pap midden in een verhaal ineens stilvalt om een hap te nemen… waarna hij met volle mond ineens weer verdergaat over die kabelgoot.

Ondertussen werd de bami kouder en kouder. Op een gegeven moment keek hij naar z’n bord alsof het eten hem persoonlijk teleurgesteld had door niet warm te blijven.

Maar ach, dat hoort inmiddels gewoon bij dinsdagavond. De helft gaat uiteindelijk in bakjes voor de volgende dag…. inclusief de augurken!

Pap schept standaard voor een weeshuis op maar praat vervolgens zoveel dat hij nog geen kwart op krijgt.

En eerlijk?

Die bami was heerlijk. Maar die chaos aan tafel, de hitte, het geklets van pap en het eeuwige geouwehoer over kippen, kabelgoten en de katten kwiebus en DJ….

dát is eigenlijk waar die dinsdagavonden om draaien. Tussendoor maakte pap nog een foto van z’n bord bami…. Wil je t zien? Dan vraag ik m even….. 🙃

27/05/2026

27/05/2026

VACATURES – AMBACHTELIJKE HORECASLAGERIJ ABZ Anloo

Wegens toenemende drukte zijn wij op zoek naar gemotiveerde collega’s ter versterking van ons team!

1. Inpakker (m/v) – Fulltime of Parttime

Werk jij graag met je handen, houd je van aanpakken en zoek je een baan in een ambachtelijke omgeving? Dan zijn wij op zoek naar jou.

Wat ga je doen?
Als inpakker zorg je ervoor dat onze vleesproducten netjes, hygiënisch en volgens bestelling worden verpakt. Je werkt nauw samen met onze slagers en draagt bij aan een soepel productieproces.

2. Slager of Mesvaardige Kok

Ben jij handig met het mes en heb je passie voor ambacht en kwaliteit? Dan zoeken wij een slager of een kok met ervaring in het werken met vleesproducten.

3. Jonge Autowasser – Zaterdaghulp

Wij zoeken een enthousiaste jonge autowasser voor de zaterdag (1 keer per 2 weken). Ideaal als bijbaan!

Wat vragen wij?

• Inzet en een gemotiveerde werkhouding
• Nauwkeurigheid en oog voor hygiëne
• Teamspirit
• Ervaring of opleiding is niet vereist

Wat bieden wij?

• Werken in een ambachtelijke en collegiale omgeving
• Marktconform salaris volgens de Slagers CAO
• Toeslagen waar van toepassing
• Een stabiele baan binnen een groeiend bedrijf

Interesse?

Wil jij deel uitmaken van ons team? Neem dan contact met ons op via:

📧 [email protected]
📞 06-21650914

Wij kijken uit naar jouw reactie!

25/05/2026

Met het prachtige pinksterweer draaide de horeca overuren.

Terrassen bomvol, het bier koud en de voorraden verdwenen sneller dan ijsjes op een camping. Dus terwijl half Nederland zich nog eens omdraaide in bed, stonden wij bij ABZ al vroeg paraat.

Samen met zoonlief eerst flink vlees staan snijden, orders verzamelen en de koelauto volladen alsof we een rijdende supermarkt waren.

Daarna van adres naar adres om horecaondernemers uit de brand te helpen.

Geen gezeur, geen paniek…. gewoon gas erop en zorgen dat iedereen verder kan draaien….. daar waar we sterk in zijn!

Hard werken op onze vrije dag dus, maar wél met een gezonde dosis humor tussendoor.

En eerlijk is eerlijk: zo’n dag krijgt dan vanzelf iets moois. Want nadat de koelauto zijn kilometers had gemaakt, werd het tijd voor vervoer met nét iets meer flair.

Cabrio open, koelbox achterin en koers richting het prachtige Belt-Schutsloot. Bestemming: De Waterlelie. Als kers op de taart de complimenten gekregen van de eigenaar!

Daar heerlijk aan het water gezeten tussen de bootjes, het riet en mensen die duidelijk besloten hadden dat koken vandaag overschat was.

We voelden ons heel even alsof we meespeelden in een aflevering van Hyacinth Bucket…. alleen dan zonder porseleinen servies, parelketting en “the lady of the house speaking”….. maar met hoedje en het gedirigeerd gedrag van Hyacint naar Richard (lees: Erwin)…. 😇

Zo werd een drukke pinksterdag uiteindelijk gewoon een prachtige dag. Hard gewerkt, veel mensen geholpen, mooi ritje en afgesloten op een plek waar je spontaan langzamer van gaat praten.

Van de nood een deugd maken noemen ze dat.

Of gewoon: een vrije 😎 werkdag met een gouden randje.

19/05/2026

Het verhaal van t boek…..

Het was geen gewone dinsdagavond.

In het mooie dorp Anloo stond weer een vergadering gepland over een aankomend evenement. Zo’n avond waar uiteindelijk iedereen iets van vindt, waar ideeën groter worden naarmate de glazen voller raken en waar altijd iemand roept dat “het vroeger allemaal makkelijker ging.”

Maar ik hoefde daar vanavond niet bij te zijn.

En eigenlijk kwam dat goed uit.

Want terwijl in het dorp vergaderd werd over tenten, draaiboeken en gezelligheid, zat ik thuis achter mijn laptop.

Rust om me heen. Alleen mijn gedachten, een leeg document… en inmiddels een flinke verzameling aan “5 kwartiertjes”.

Want zo noem ik ze inmiddels.

De verhalen van pap.

Verhalen die nooit in een uur passen.
Verhalen die beginnen bij een simpele vraag en eindigen ergens totaal anders.

Verhalen waarbij je halverwege vergeet wat de oorspronkelijke vraag ook alweer was, maar waarbij dat uiteindelijk helemaal niet uitmaakt.

Ik heb er inmiddels heel wat verzameld.

Over handel.
Over pech.
Over geluk.
Over vroeger.
Over ABZ.
Over mensen.
Over jenever.
Over hard werken.
Over kansen zien waar anderen allang afgehaakt waren.

En ergens tussen al die verhalen ontstaat langzaam een boek.

Ons boek.

Een tijdje geleden stuurde ik pap al een berichtje:

“Nou pap, de inleiding van ons boek heb ik klaar.”

Daaronder stond:

“Tussen Praten en Pionieren”

Inleiding

Arie Bos. Mijn schoonvader. Koppig als het moet, vindingrijk als een soort Willie Wortel, en altijd op zoek naar kansen, zelfs waar een ander alleen problemen ziet.

Hij is de oprichter van ABZ Anloo B.V., een harde werker met een ondernemersgeest die je niet uit een boekje haalt. Opgegroeid met weinig, gevormd door een lastige jeugd, en uitgegroeid tot iemand die z’n eigen pad maakte, vaak tegen de stroom in.

Arie is sociaal misschien niet altijd even handig, maar wie hem kent weet: hij heeft een hart van goud. Altijd betrokken, altijd klaar om te helpen, en met een zachte kant die je misschien niet meteen ziet, maar die er zeker is.

Zijn vrouw Magda, mijn schoonmoeder, verdient in dit verhaal minstens evenveel aandacht. Ze is zijn anker, zijn steunpilaar, degene die hem begrijpt als anderen hem even kwijt zijn. Zonder haar was dit boek misschien wel een stuk dunner geweest.

En ja, er komt vast ook een borrel in voor. Want een goed glaasje jonge jenever hoort bij Arie’s verhaal zoals praten bij zijn karakter hoort: het is er altijd bij.

Dit is het eerlijke, grappige, soms ontroerende verhaal van een man die het leven niet cadeau kreeg, maar er wel iets moois van maakt.

Toen ik het teruglas, dacht ik:
dit boek gaat eigenlijk niet alleen over een ondernemer.

Het gaat over een generatie.

Een generatie die niet begon met een businessplan, maar gewoon begon.
Die werkte totdat het klaar was.
Die problemen oploste met creativiteit, een beetje bravoure en soms pure koppigheid.

En vooral gaat het over tijd.

Want pap leeft niet in gewone uren.

Bij hem duurt een verhaal nooit twintig minuten.
Een “kort bezoekje” bestaat niet.
En één drankje blijft zelden bij één.

Daarom zijn het ook geen uren geworden in dit boek.

Maar 5 kwartiertjes.

Kleine hoofdstukken vol herinneringen, sterke verhalen, halve chaos en complete levenslessen.

Soms hilarisch.
Soms ontroerend.
Soms totaal ongeloofwaardig.

Maar altijd echt.

En misschien is dat uiteindelijk precies wie pap en mam zijn:
mensen bij wie je binnenloopt voor één verhaal….. en buitenkomt met een hele avond erbij.

Sobieso

12/05/2026

Het verhaal van de siepel-hachee….

De damp sloeg tegen de ramen van de keuken terwijl de hachee al uren zachtjes stond te pruttelen. Uien, laurier, kruidnagel…. zo’n geur die in je trui trekt en daar dagen blijft hangen.

Dinsdagavond. Vaste avond. De tafel vol. Zes borden, zes glazen, een pan hachee midden op tafel zwaar genoeg om een hele familie stil te krijgen.

Bijna dan.

Pap Bos zat aan het hoofd van de tafel alsof hij daar officieel hoorde. Wandelstok naast zich, rechterbeen iets vooruit vanwege die nieuwe heup. Revalideren deed hij trouw, klagen deed hij nauwelijks, maar stilzitten kon hij nog steeds niet.

Ik schepte de hachee op terwijl ik begon:

“We wilden eigenlijk even praten over volgend jaar en onze plannen…”

“Dat doet me denken aan 1987,” zei Pap meteen.

Natuurlijk.

Iedereen keek even naar z’n bord. Erwin nam alvast een slok bier. We wisten precies welk verhaal eraan kwam. Over de slagerij. Over hoe Pap uiteindelijk “de hele toko gered had”.

Waardevol, absoluut.

Maar ook alsof je een favoriete plaat hoorde die nét te vaak was gedraaid.

“Ja pap,” zeiden we lachend, “die kennen we inmiddels wel.”

Pap wees met z’n vork.

“Maar jullie luisteren nooit goed naar het belangrijkste gedeelte.”

Dat zei hij iedere keer.

Buiten tikte regen tegen het raam. Binnen schoof de schaal aardappelen rond terwijl Pap halverwege zijn verhaal ineens stopte en serieus om zich heen keek.

“Zijn er trouwens nog nieuwe medewerkers bij jullie?”

Ik keek op. “Hoezo?”

“Nou,” zei hij, “mensen die die verhalen nog niet kennen.”

Mam schoot in de lach. Erwin ook. Sander en Do dachten…. Oké dan! En ik moest even wegkijken.

Pap snapte niet helemaal waarom.

“Wat dan? Over een paar weken ben ik er vrijdagavond bij de borrel gewoon weer bij hoor. Nog even die heup sterker krijgen en dan kom ik weer langs.”

Hij zei het met zoveel vanzelfsprekendheid dat niemand er iets tegenin bracht.

En eerlijk gezegd hoorde het ook zo.

Vrijdagavond zonder Pap Bos was alsof de hachee zonder laurier was: het kon wel, maar het was niet hetzelfde.

Hij nam nog een hap, leunde iets achterover en keek tevreden de tafel rond.

“Ik zeg altijd,” begon hij opnieuw, “jonge mensen moeten verhalen horen van mensen die ergens gewerkt hebben.”

Erwin kreunde zacht. Mam verborg haar glimlach achter haar glas., Sander en Do aten snel verder!

En ik?

Ik schepte nog wat hachee op.

Want aan tafel mochten dezelfde verhalen best nog een keer verteld worden.

Zelfs als we ze allemaal al uit het hoofd kenden.

Sobieso

05/05/2026

Het verhaal over het verder gaan….

Dinsdagavond heeft iets eigenaardigs. Alsof de week even zijn adem inhoudt. Niet het frisse begin van maandag, niet de belofte van vrijdag…. maar zo’n stil moment ertussenin waarin je ineens voelt wat er allemaal nog onder de oppervlakte ligt.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik schreef over de vaste dinsdagavond.

Lang genoeg om te doen alsof het “gewoon weer doorgaat”.

Kort genoeg dat het af en toe onverwacht langs komt wandelen, zonder kloppen.

Verdriet is niet luidruchtig; het gaat gewoon ergens zitten, schenkt zichzelf een kop koffie in en blijft. En soms moet je het dan ook maar gewoon laten zitten.

Even niets oplossen. Even niets wegduwen. Gewoon… er zijn.

En toch…. gek genoeg komt het leven altijd weer in een ritme terecht. Zoals deze dinsdagavond.

De vaste plek aan tafel, de bekende geluiden in huis. De geruststellende wetenschap dat sommige dingen gewoon doorgaan, wat er ook gebeurt.

Neem nou pap Bos.

Net een heupoperatie achter de rug, maar alsof dat slechts een klein technisch detail is in zijn toch al indrukwekkende cv.

Want laten we eerlijk zijn: filosoof, bakker, slager, uitvinder (W***y Wortel is er niks bij)… en nu dus blijkbaar ook orthopedisch specialist. Niet officieel natuurlijk, maar dat heeft hem nog nooit ergens van weerhouden.

Sterker nog…. waar een ander het ziekenhuis verlaat met een folder en een set oefeningen, heeft pap Bos besloten een klein aandenken mee te nemen. Gewoon. Voor de studie.

Een knokkel.

Ja.

Een echte. Die van hem!!

“Interessant stukje mechaniek,” had hij gezegd, alsof hij een nieuwe schroef uit de bouwmarkt had meegenomen. De chirurg wilde t op foto zetten, maar dat war nicht im frage! Foto!? Pap wilde t heule stuk ff mee in n potje! En zo geschiedde….

En waar ligt die nu? Niet in een vitrinekast, niet op een bureau….. nee, gewoon in de vriezer thuis!

Tussen de diepvrieserwten en een bakje stoofvlees. Praktisch, want je weet maar nooit wanneer je het weer nodig hebt om even iets na te kijken.

Mam Bos vond het in eerste instantie misschien een béétje bijzonder, maar mam Bos is van het type dat geen bel nodig heeft om paraat te staan. Die is er gewoon. Altijd. Voor alles. Met een handdoek, een kop thee, of een blik dat zegt: “Het komt goed. Echt.” Laat m maar….

In het ziekenhuis zelf was pap Bos overigens ook niet onopgemerkt gebleven.

Die rode knop naast het bed…. bedoeld voor noodgevallen, werd door hem vooral gezien als een communicatiemiddel met potentie. Regelmatig stond de verpleging weer naast zijn bed.

“Ja, ik vroeg me af,” begon hij dan, “hoe zit het precies met….

“Zou u dit even kunnen nakijken en een koppie koffie kunnen brengen?

Of soms gewoon:

“Het leek me gezellig.”

Na de derde keer begonnen ze hem al bij naam te kennen. En pap Bos? Die zei:!nou dei wichter von’t ja gezellig!

En na de vijfde keer kenden ze vermoedelijk ook zijn dossier uit het hoofd.

En ergens tussen die momenten door zat ook iets moois: de behoefte aan contact, aan begrijpen, aan niet alleen maar patiënt zijn, maar gewoon mens.

En misschien is dat wel waar zo’n dinsdagavond over gaat.

Over alles wat er was…. de dalen, de verhalen, de momenten die nog een randje hebben. Over wat er nu is….

een huis, een tafel, mensen die er zijn, op hun eigen manier. En over wat er nog komt, ook al weten we nog niet precies hoe dat eruitziet.

Verdriet krijgt zijn plek. Niet omdat het weggaat, maar omdat je leert waar het mag zitten. En we zijn er voor onze Roos!

En ondertussen… draait de wereld gewoon een beetje door. Met een knokkel in de vriezer.

Een vader die op de rode knop drukt voor de gezelligheid.

En een moeder die allang naast je staat voordat je überhaupt iets hebt gevraagd.

Gewoon, een dinsdagavond. Zoals die hoort te zijn.

15/04/2026

Het verhaal van samen….

Vorige week dinsdag bleef het stil.

“Ik word zo verdrietig van afscheid nemen.”

Soms zijn er momenten waarop woorden even plaatsmaken voor gevoel. Waarin je er gewoon bent voor elkaar. Voor Rosalie, voor het verdriet dat gedragen moest worden.

“Maar wat een geluk dat we iemand kennen van wie we geen afscheid willen nemen.”

En met dat besef kwam langzaam ook weer ruimte. Ruimte om vooruit te kijken. Want hoe verdrietig het soms ook is….. het leven gaat door. En misschien juist daarom willen we het zo goed mogelijk leven.

Met elkaar. Met verhalen aan de keukentafel. Met herinneringen die blijven en nieuwe momenten die nog gemaakt mogen worden.

Gisteren was het weer dinsdagavond. Vertrouwd. Warm. Zoals altijd en toch een beetje anders.

En terwijl de dagen verder gaan, kijken we ook vooruit……

Naar de zomer die eraan komt. Naar alles wat nog mag groeien en ontstaan.

Met dezelfde toewijding die al 63 jaar in onze ambachtelijke horecaslagerij zit.. aandacht, vakmanschap en liefde voor wat we doen.

Want dat is wat blijft….

Niet alleen het gemis, maar juist ook de kracht om door te gaan. Om samen plannen te maken, om vooruit te kijken en om er iets moois van te maken.

Klaar voor de zomer. Samen.

15/04/2026

Vacature: Inpakker (m/v) – Ambachtelijke Horecaslagerij

Wegens toenemende drukte zijn wij op zoek naar gemotiveerde inpakkers (m/v) ter versterking van ons team!

Werk jij graag met je handen, houd je van aanpakken en zoek je een baan in een ambachtelijke omgeving? Dan zijn wij op zoek naar jou.

Wat ga je doen?
Als inpakker zorg je ervoor dat onze vleesproducten netjes, hygiënisch en volgens bestelling worden verpakt. Je werkt nauw samen met onze slagers en draagt bij aan een soepel productieproces.

Wat vragen wij?
: Inzet en een gemotiveerde werkhouding
: Nauwkeurigheid en oog voor hygiëne
: Teamspirit
: Ervaring of opleiding is niet vereist.

Wat bieden wij?

Werken in een ambachtelijke en collegiale. omgeving met een Marktconform salaris volgens de Slagers CAO. Toeslagen waar van toepassing en een stabiele baan binnen een groeiend bedrijf

Interesse?
Wil jij deel uitmaken van ons team? Neem dan contact met ons op via [email protected] of 06-21650914.

Wij kijken uit naar jouw reactie.

01/04/2026

De vaste dinsdagavond voelde anders dan anders.

Alsof iemand ongemerkt een bladzijde uit een vertrouwd boek had gescheurd. Want mam Bos was er niet. Zij stond deze avond in het licht van de generale repetitie met het popkoor. En wij? Wij zaten met z’n drieën aan tafel.

Het was niet stil, maar het klonk anders. Een beetje onwennig. Vreemd, ja… maar ook een moment dat iets losmaakte.

Al snel ging het over het weekend. Mooi weer in aantocht. Dat typische voorjaarsgevoel hing al in de lucht. En met dat vooruitzicht kwamen ook de herinneringen.

“Pasen komt eraan…”

Ineens zaten we niet alleen aan tafel, maar ook een beetje in het verleden.

We hadden het over de poaske pronk, over hoe je die kreeg en hoe bijzonder dat voelde. Over school, waar we met zorg een Palmpasenstok maakten. Met het broodhaantje bovenop….trots en soms een beetje scheef.

Met dat gehaakte netje, een mandarijntje erin en wat snoep. Klein geluk, groot genoeg om nooit te vergeten.

En toen kwam het volgende beeld vanzelf.

Het paasvuur.
Zo’n avond waarop het dorp samenkomt. Hout opgestapeld tot een enorme berg, de schemer die langzaam valt, het geroezemoes van mensen en dan ineens die vlam. Hoog, warm, bijna magisch. De hitte op je gezicht en tegelijk dat gevoel van samen, alsof iedereen daar even bij hoorde.

En natuurlijk… neut’n schait’n.
Lachen, mikken, nog eens proberen. Niet eens zozeer om te winnen, maar om het samenzijn. De plagerijtjes, de verhalen tussendoor en dat ene perfecte schot waar nog lang over werd nagepraat.

We zaten daar aan tafel en het was ineens helemaal niet meer zo stil. Het verleden schoof gewoon bij ons aan.

Maar ergens tussen de verhalen door zat ook dat besef: het is minder vanzelfsprekend geworden.

Tradities verschuiven, vervagen soms.

In bijna 63 jaar dat onze ambachtelijke horecaslagerij bestaat, hebben we dat van dichtbij gezien. Wat ooit elk jaar hetzelfde leek, vraagt nu om aandacht om het levend te houden.

En misschien is dat precies wat we die avond deden. Niet alleen eten, maar herinneren.
Niet alleen praten, maar doorgeven.

Van paasvuur tot poaske pronk, van neut’n schait’n tot samen aan tafel…. tradities veranderen, maar één ding blijft:

Onze passie en kwaliteit.

Maak het jezelf makkelijk en je tafel bijzonder.
Ook voor jouw gasten is het Pasen.

De dinsdagavond liep anders dan gepland,
maar aan die keukentafel…. Voelden we het weer even: dat wat geweest is, nog steeds een beetje bestaat.

Weet je nog…?