ABZ Anloo B.V., Annerweg 35, Anloo (2026)

26/08/2026

Het verhaal van: WILD, PANNENKOEKEN EN VERHALEN DIE WE AL KENNEN…

Dinsdagavond. Vaste prik.
Pap en mam Bos bij ons aan tafel. Deze keer Pannenkoeken op tafel en de verhalen komen vanzelf. 😂

Over hamburgerbroodjes met een vleesburger….
Over ons weekendje weg…..
Over de glas-in-loodramen van inmiddels zo’n 30 jaar geleden……

En over oude rituelen waarvan wij ons inmiddels afvragen of die anno 2026 nog wel helemaal van deze tijd zijn…

En uiteraard worden de verhalen soms iets te snel, iets te uitgebreid en vooral iets te vaak verteld. 😂

Maar goed… we kennen elkaar inmiddels.

Dus terwijl de pannenkoeken worden gebakken, verwerken wij de verhalen en ondertussen zijn wij bij ABZ alweer bezig met iets heel anders:

het wildseizoen komt eraan! 🦌🍂

Want wild is bij ons niet alleen een mooi stuk vlees voor in de pan. Wij maken er juist allerlei mooie ambachtelijke producten van.

Onze hertentartaar, onze huisgemaakte hertenossenworst, de eenden saucijs, een stoere wildburger van wild zwijn en natuurlijk een heerlijke hertenstoof.

En omdat kiezen soms net zo moeilijk is als luisteren naar hetzelfde verhaal voor de vijfde keer… 😂

maken we er een wildproeverij van:

🦆 Eenden saucijs
🐗 Wildburger van wild zwijn
🦌 Hertenstoof

ons wildtrio

Zo proef je het wildseizoen in verschillende smaken.

Van het bos 🙃 naar onze slagerij.
Van onze slagerij naar jullie tafel.

En dinsdagavond?

Die bleef gewoon pannenkoekenavond.
Met pap en mam.
Met dezelfde verhalen.
En eerlijk gezegd…

we hopen dat we ze nog heel vaak mogen horen. ❤️

Want sommige dingen worden nooit oud.
Zelfs niet als je het verhaal al 30 jaar kent. 😉

Ik vertel wel wat maar t is wel de waarheid! Aldus pap Bos…. Jaja

19/08/2026

Het verhaal van de private label kruiden….. Onze shoarma. Toen begonnen, vandaag nog steeds puur.

Sommige recepten worden doorgegeven.
Andere worden onderdeel van je geschiedenis.

Onze shoarma hoort bij die laatste categorie.

Wat ooit in 1975 begon met een betonmolen achter het huis, is inmiddels uitgegroeid tot een product waar we nog steeds iedere dag trots op zijn. De betonmolen is verdwenen, de slagerij is veranderd en de regels eveneens….

Maar één ding is gebleven: het recept van Pap.

Onze eigen shoarmakruiden. Een private label, samengesteld vanuit zijn oorspronkelijke recept. Niet zomaar een kruidenmix uit een doos, maar een smaak die bij ons hoort. Een smaak die inmiddels al generaties lang meegaat.

En dan het vlees.

Wij geloven dat goede shoarma begint met goed vlees. Daarom maken wij onze shoarma van puur vlees. Geen toevoegingen om er meer van te maken. Geen onnodig vocht. Geen opgeblazen gewicht.

Een kilo is bij ons gewoon een kilo.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend. Maar wie weleens shoarma heeft gebakken waarbij de pan vooral gevuld raakt met vocht, weet dat het verschil behoorlijk groot kan zijn.

Onze shoarma blijft vlees.
Je bakt vlees.
Je ruikt vlees.
En uiteindelijk proef je vlees.

Met die karakteristieke kruiden van Pap erdoorheen.

We maken vandaag natuurlijk niet meer op de manier waarop dat in 1975 gebeurde. Gelukkig maar. We werken met moderne technieken, strenge voedselveiligheid en alle eisen die bij een hedendaagse ambachtelijke slagerij horen.

Maar het uitgangspunt is nog altijd hetzelfde:

doe het goed, gebruik goede grondstoffen en lever iets af waar je zelf achter staat.

Daarom vinden we het ook mooi dat een recept van bijna vijftig jaar geleden vandaag nog steeds gewoon op tafel komt.

Misschien is dát wel het mooiste aan ons vak.

Dat de wereld verandert.
De machines veranderen.
De regels veranderen.

Maar een goed recept, goed vlees en liefde voor het ambacht?

Die blijven.

Onze shoarma.
Puur vlees. Eigen kruiden. Recept van Pap.
En bovenal: gewoon goed vlees.

ABZ Anloo — sinds 1963 ambacht uit Anloo.

07/08/2026

Het verhaal van Teun. Een vakman voor het leven.

Sommige mensen gaan met pensioen, maar verdwijnen nooit uit een bedrijf. Dat is Teun.

Al jaren geniet hij van zijn pensioen. En toch is hij nog altijd, en voor altijd, verbonden met ABZ. Slager en slachter in hart en nieren.

Inmiddels 77 jaar, maar zijn liefde voor het vak is onveranderd. Het zit niet alleen in zijn handen, het zit in zijn hart.

Teun is een man van weinig woorden. Geen poespas, geen kapsones. Gewoon eerlijk, nuchter en recht door zee. “Teun weet ’t.” Een uitspraak die binnen ABZ al jaren vanzelfsprekend is.

Hij maakt de lekkerste droge worst van Drenthe. Natuurlijk is er een recept, maar het echte geheim? Dat is niet op papier te zetten. Dat zit in zijn ervaring, zijn gevoel en zijn ongekende vakmanschap.

Vorig jaar schrokken we enorm toen Teun met een buikaneurysma in het ziekenhuis belandde. Een spannende periode waarin gezondheid ineens het allerbelangrijkste was. Gelukkig herstelde hij.

En vandaag kwam hij weer even langs.

Met een glimlach zei hij: “Het kriebelt… ik zou zo weer aan het werk willen.”

Wat was het mooi om dat te horen. Want eerlijk is eerlijk: we missen hem. Niet alleen om zijn vakmanschap of de kennis die hij meebrengt, maar vooral om wie hij is.

Teun brengt rust, humor en verbinding. Hij is iemand die iedereen respecteert en door iedereen wordt gerespecteerd.

Stiekem hopen we dat het niet bij kriebelen blijft. Dat hij binnenkort weer af en toe zijn vertrouwde plekje inneemt.

Zeker niet omdat het moet, maar omdat het mag. Omdat hij het zelf wil. En omdat het voor ons voelt alsof hij nooit echt is weggeweest.

Teun hoort bij ABZ. Niet omdat hij er nog werkt, maar omdat hij deel uitmaakt van onze geschiedenis, onze cultuur en ons DNA.

Sommige collega’s vergeet je.

Sommige vakmensen blijven.

En Teun… die zit voor altijd in ons hart. We hopen hem snel weer een beetje terug te zien op de werkvloer. Want een dag met Teun is voor ons allemaal een mooie dag.

26/07/2026

Het verhaal over vakantie….

Sommige rituelen merk je pas echt als ze er even niet zijn.

Twee weken lang bleef onze vaste dinsdagavond stil. Niet omdat we er geen zin in hadden, maar omdat we met de camper op pad waren. Even weg. Althans… zo voelt dat bij ons.

Want helemaal loslaten? Dat zit niet in ons.

De laptop ging gewoon mee. Iedere dag even de administratie controleren, bijwerken en vooruitkijken.

De telefoon stond altijd aan. ABZ is en blijft een kind waar je geen dag zonder kunt. Niet omdat het moet, maar omdat het zo voelt.

Toch was het vakantie. Genieten van mooie plekken, nieuwe herinneringen maken en samen op pad zijn.

En juist dát kan ook, omdat je weet dat het thuis voor de kat DJ, Lodewijk de haan en z’n harem en de vissen maar bovenal op de zaak goed draait.

Dankzij onze geweldige collega’s, onze rechterhand Hendrik en onze kinderen, die samen laten zien dat alles “gewoon” doorgaat.

We zijn niet onmisbaar. En eerlijk gezegd is dat misschien wel het mooiste compliment dat je een familiebedrijf kunt geven.

Maar verbonden blijven we altijd. Waar we ook zijn.

Sommigen noemen dat workaholics, wij noemen het liefde. We willen, maar bovenal kunnen niet anders.

En nu zijn we weer thuis. Terug op onze vertrouwde plek. Nog twee nachtjes slapen en dan schuiven pap en mam Bos weer aan op onze vaste dinsdagavond.

Op het menu?

Rosalie’s inmiddels legendarische runderburgercreatie.

Een Italiaanse bol uit de oven, een sappige 100% runderburger, een gebakken eitje, gebakken ui, augurk, sla, tomaat en natuurlijk… haar geheime dressing.

Ach de burger van onze Roos! Da’s ja lang leed’n! Geheid dat dat dinsdag gezegd wordt!

Soms zit geluk niet in grote dingen.

Soms zit het gewoon in een dinsdagavond, met de mensen die je lief zijn, aan tafel.

Dinsdag komt er vast een nieuw verhaal, want zoals jullie inmiddels weten….. pap Bos heeft er nog velen die in 5 kwartier per uur verteld worden! De schop onder tafel van mam zien we voor ons….

Anloo B.V. Altijd…. 24/7 x 365

06/07/2026

Het verhaal van de collega dag…..

Collegadag 4 juli:
De E-Chopper Grand Prix van Appelscha

4 juli was het eindelijk zover: de collegadag.

Met de bus van Dalstra vertrokken we vol goede moed richting De Appelsche Hof in Appelscha. De stemming zat er al goed in en achteraf kunnen we wel zeggen: het werd een dag om niet snel te vergeten.

Bij aankomst stond Albert Nieuwenhuis ons al op te wachten met een keurige rij E-Choppers. Na een uitgebreide uitleg over veiligheid, de verschillende standen en vooral de duidelijke boodschap: “Nog niet aan de sleutel draaien!”, leek iedereen het te begrijpen…

Behalve Jan.

Jan dacht: dat zal wel loslopen. Sleutel om, stand 3, gas erop… en in één vloeiende beweging reed hij het terras op. Gelukkig bleef het bij een spectaculaire entree zonder gewonden. De veiligheidsinstructies kwamen daarna nóg beter binnen.

Toen kon de tocht van 32 kilometer echt beginnen. Sommigen vertrokken netjes in stand 1, terwijl anderen de turbo al hadden ontdekt en in stand 3 iedereen voorbij zoefden. Dat de bochten dan ineens een stuk spannender worden, ondervonden enkelen onderweg ook.

Bij Bosch Spot was het tijd voor een pauze. Drinken en bittergarnituur op tafel, even tellen…

“…eh… we missen er drie…”

Na wat bellen, locaties delen bleek het vermiste trio ergens in Elsloo te zijn beland. De route was blijkbaar gebaseerd op het motto: “Immer geradeaus.” Ook een manier om Drenthe te verkennen.

Net toen we dachten dat de groep weer compleet was, ontstond er opnieuw verwarring. De drie verdwaalden waren inmiddels weer terecht, maar ondertussen waren Erwin van ABZ en zijn vriendin nóg een extra rondje op de E-Chopper aan het rijden.

Dus zodra de één terug was, waren er ineens weer twee verdwenen. Het leek wel een estafette in plaats van een groepsrit. Gelukkig wist uiteindelijk iedereen de weg terug naar Appelscha weer te vinden.

Rond vijf uur was de complete ploeg weer herenigd en stond er een fantastische barbecue klaar. Heerlijke salades, broodjes, sauzen en natuurlijk uitstekend vlees van ABZ maakten het feest compleet.

En toen volgde misschien wel de grootste verrassing van de dag.

Marieke bestelde doodleuk een wodka met Fristi.

De meesten trokken een wenkbrauw op, maar volgens Marieke was het verrassend lekker. Smaken verschillen… gelukkig maar.

Ondertussen kwam de regen met bakken uit de lucht, maar dat mocht de gezelligheid absoluut niet verpesten. Er werd volop gegeten, gelachen en nagepraat over alle belevenissen.

Om 20.30 uur stond de bus van Dalstra weer klaar om ons terug naar Anloo te brengen.

Maar zoals het hoort bij een geslaagde collegadag, werd de avond afgesloten in onze vertrouwde bruine kroeg Bij Bossie, waar onder het genot van een laatste (ehhhh) drankje de mooiste verhalen alleen maar nóg mooier werden.

De officiële uitslag van de dag:

🥇 Jan – Winnaar van de categorie “Spectaculairste terrasopkomst.”

🥇 Het trio uit Elsloo – Winnaars van de Alternatieve Drenthe-route.

🥇 Erwin en zijn vriendin – Winnaars van de Bonusronde waar niemand om had gevraagd.

🥇 Marieke – Winnares van de prijs “Meest verrassende cocktailkeuze van het jaar.”

En de rest?

Die heeft vooral genoten van een fantastische dag vol humor, gezelligheid, lekker eten en mooie verhalen. Eén ding is zeker: volgend jaar weer…. Maar dan maar iets minder spectaculair….. Giethoorn werd genoemd….

Eerst bijkomen!! GAS LOS blijft eerst wel na echoën…. 🤣

30/06/2026

Het verhaal van de alleskunner….

Zoals elke dinsdag van oudsher…(Schoon)ouders op bezoek. De oprichters van ABZ Anloo…. Altijd gezellig. En altijd verrassend.

Pap en mam Bos kwamen deze keer niet alleen met kibbeling, maar natuurlijk ook met een oplossing.

Voor mijn vijver vol groene alg….

Pap Bos zette trots een flesje op tafel. Verfomfaaide verpakking, blauw goedje.

“Hier moet je een beetje van in doen.”

Ik keek op het etiket.

Goed voor 10.000 liter vijverwater.

Voor de beeldvorming: mijn vijver is een halve wijnton. Als ik er een gieter water uithaal, moet ik de vissen bijna excuses aanbieden.

Maar dat hield Pap niet tegen. Er volgde een complete uitleg over bacteriën, waterkwaliteit, filters, doseringen en waarom dit hét wondermiddel was.

Op dat moment was hij niet alleen orthopeed, hartchirurg, visboer, bakker, vinoloog, jeneverstoker, schilder en timmerman… maar ook hydroloog. Onze eigen Willie Wortel. Een alleskunner, maar vooral een allesweter en een slager pur sang.

Ik keek naar mijn schoonmoeder. Zij keek naar mij. Geen woord. Dat was ook niet nodig. Die blik zei genoeg.

Laat hem maar… hij geniet hier zó van.

En eerlijk is eerlijk… wij genieten daar stiekem ook weer van.

Alsof dat nog niet genoeg was, had hij óók alvast een nieuwe loopplank voor onze kippen gemaakt. Thuis. Helemaal op maat.

Want de oude trap van de nieuwe kippenvilla was volgens hem veel te smal.

En daar had hij natuurlijk geen ongelijk in.

Lodewijk de Haan en zijn harem bestaan uit een stel goed doorvoede Brahma’s. Geen lichtgewicht legkipjes, maar dames die gerust twee treden tegelijk vullen.

Dus Pap kwam aanlopen met zijn zelfgemaakte loopplank gemaakt van een plank van de oude workshoptafel…. Zo krieg je alles weer terug zei Pap Bos.

Maar ook kwam hij aan met gereedschap…..
…in een koemestemmer.

Een boormachine, schroevendraaiers, handschoenen, rolmaat en natuurlijk een jampotje met keurig gesorteerde schroefjes.

Want waarom zou je een gereedschapskist gebruiken als een koemestemmer ook voldoet?

Mijn schoonmoeder en ik keken elkaar opnieuw aan. Diezelfde blik. En we schoten allebei bijna in de lach.

Eerlijk is eerlijk…

We kunnen hem nog zo plagen met zijn honderd beroepen en zijn eindeloze uitleg, maar zonder Pap Bos hadden de kippen nog steeds een onmogelijke trap en had mijn mini-vijver niet genoeg middel gekregen voor een Olympisch zwembad….. maar bovenal had ABZ niet bestaan.

En mijn schoonmoeder?

Die laat hem liefdevol zijn gang gaan, hoeft soms maar één blik te geven, met vaak een diepe zucht en een schop onder tafel…..

Laat m maar….

Sobieso

23/06/2026

Het verhaal van Ekamper:

Een klant van het eerste uur: de familie Ekamper

Sommige klanten zijn al zo lang verbonden aan een bedrijf dat hun verhaal bijna onderdeel wordt van de eigen geschiedenis. Voor ons geldt dat zeker voor de familie Ekamper.

Al sinds 1965 is de familie Ekamper klant. Meer dan zestig jaar van vertrouwen, vaste gewoontes, mooie gesprekken en herinneringen die generaties overspannen.

In die tijd was vader Ekamper een bekende verschijning. Een man die wist wat kwaliteit was en die graag een goed stuk vlees op tafel zette. En eerlijk is eerlijk: Arie kreeg vaak de mooiste en grootste karbonades mee. Dat hoorde er gewoon een beetje bij.

Een van die herinneringen speelt zich af rond het middaguur. Het was twaalf uur, de bel ging en de bouwvakkers stonden voor de deur. Terwijl iedereen druk was, klonk vanuit huis de stem van mevrouw Ekamper:

“Ik heb de slager aan de telefoon!”

Zo ging dat vroeger. Geen haast, geen keuzemenu’s, maar persoonlijk contact. De slager kende zijn klanten en de klanten kenden hun slager.

Nu, tientallen jaren later, is de familie Ekamper nog steeds klant. Een bijzondere mijlpaal waar we trots op zijn. Van Arie tot de volgende generaties: de band die in 1965 begon, bestaat nog altijd.

Dat is meer dan trouw. Dat is geschiedenis. Dat is vertrouwen. Dat is de familie Ekamper.

16/06/2026

Het verhaal van t winkelie….

De vaste dinsdagavond

De dinsdagavond is inmiddels een begrip geworden. Een avond waarop de tijd even anders lijkt te lopen. Waar verhalen vanzelf op tafel komen, herinneringen worden opgehaald en de gesprekken alle kanten op gaan. Zoals altijd.

Op een gegeven moment zegt pap, met die bekende glimlach:

“Ik zeg vaak: ik zeg niks meer.”

En precies op dat moment weet iedereen dat er nog van alles gaat komen.

Deze avond hebben ze iets bijzonders meegenomen: een fotoboek. Een schatkamer vol herinneringen. Foto na foto brengt verhalen terug naar boven. Over de opening van de slachtplaats. Over de eerste stappen van iets dat uiteindelijk veel groter zou worden dan toen iemand had kunnen bedenken.

Maar zoals dat gaat op dinsdagavond, blijft het niet bij één onderwerp.

Ineens gaat het weer over vroeger. Over ’t Winkeltje, dat stond op de plek waar nu de kantine is.

Een winkel waar werkelijk van alles te koop was. Ook daarvan zitten foto’s in het boek. Verbleekte beelden misschien, maar de herinneringen zijn nog helder.

Pap en mam wisten al vroeg wat ondernemerschap betekende. Niet uit boeken, maar door het gewoon te doen.

De Cash & Carry. Van voor tot achter gevuld met handel. LP’s, Dinky Toys, suiker per kilo, frisdrank, sigaretten, wc-papier. Alles had zijn plek.

En Erwin? Die mocht eens per twee weken een autootje uitzoeken. Een klein moment misschien, maar wel zo’n herinnering die blijft hangen.

De namen komen voorbij. Supermarkt ABZ. Alvita. Lukas Klamer. Inkopen doen. Nieuwe kansen zien waar anderen ze nog niet zagen. Visionair, zouden we nu zeggen.

In 1973 werd het eerste deel van de fabriek gekocht. Een belangrijke stap. Het begin van een nieuwe fase. Het begin van het winkelie.

Dan wordt het even stil.

“Maar een slager is en blijft m’n schoonvader.”

Dat is niet alleen een beroep. Dat is een mentaliteit. Aanpakken. Doorzetten. Bouwen.

“Maar m’n schoonmoeder…”

Er volgt een korte pauze.

“Die was, is en blijft de stille kracht.”

Misschien wel de belangrijkste woorden van de avond.

Want achter iedere ondernemer staat iemand die niet altijd op de voorgrond staat, maar zonder wie het verhaal nooit hetzelfde was geweest.

En dan gaat het gesprek vanzelf naar de volgende generatie.

Erwin lijkt op zijn vader. Dat ziet iedereen. Dezelfde betrokkenheid, dezelfde drive, hetzelfde gevoel voor de zaak. Maar toch ook anders. Met zijn eigen manier van kijken en doen.

En ik? Ik lijk misschien meer op mijn schoonmoeder. Ook anders. Niet altijd vooraan. Niet altijd degene die het hardst praat. Maar wel altijd met hetzelfde doel.

Voor ABZ.

En terwijl het fotoboek langzaam wordt dichtgeslagen, beseft iedereen weer wat die dinsdagavonden zo bijzonder maakt. Het zijn niet alleen de foto’s. Niet alleen de verhalen.

Het zijn de mensen.

De generaties.

De herinneringen die worden doorgegeven.

En het besef dat achter alles wat ABZ geworden is, een familieverhaal schuilt van hard werken, kansen zien, samen bouwen en vooral: er altijd voor elkaar zijn.

Dat is misschien wel het mooiste verhaal van de dinsdagavond.

Sobieso

10/06/2026

Het verhaal van De Schilder!

Soms komen verleden en heden op een mooie manier samen. Dat gevoel hadden we toen Koos van der Molen met zijn team ons pand onder handen nam.

Het resultaat is prachtig geworden: strak, professioneel en boven verwachting mooi!!

Maar voor mij zit er nog een veel mooier verhaal achter. Koos ken ik namelijk van vroeger. In de tijd dat hij het vak leerde van mijn vader, Pap Roossien.

Mijn vader stond in het telefoonboek en bij de Kamer van Koophandel ingeschreven als Roossien, schilder en behanger. Een trotse, hardwerkende vakman die zijn kennis met liefde doorgaf.

Bij ons thuis aan de Noorderstationstraat hoorde Koos bijna bij de familie. Na een dag werken werd er vaak samen aan tafel gezeten.

Een bord soep, een goed gesprek, sterke verhalen en veel gelach. Dat waren de momenten waarop niet alleen het vak werd geleerd, maar nog meer….. de waarden die daarbij horen:

Respect, hard werken, betrouwbaarheid en plezier hebben in wat je doet.

Jaren later zie je wat daarvan is blijven hangen. Niet alleen in het vakmanschap van Koos, maar ook in de manier waarop hij met mensen omgaat.

Samen met zijn enthousiaste team levert hij kwaliteit, werkt hij met aandacht en zorgt hij ervoor dat een opdrachtgever zich gehoord voelt.

Ons pand straalt weer in het ABZ-blauw en staat er weer helemaal eigentijds bij! Supertrots op het eindresultaat!

Maar misschien nog mooier is de gedachte dat de lijnen uit het verleden nooit echt verdwijnen. Dat een jongen die vroeger soep at aan de tafel van mijn ouders nu een gerespecteerd ondernemer en vakman is geworden.

En daarom draagt Koos zijn bedrijfsnaam met recht:

De Schilder.

Niet alleen omdat hij kan schilderen, maar omdat hij alles vertegenwoordigt wat bij dat vak hoort: vakmanschap, betrokkenheid, trots en kwaliteit.

Daar mag hij trots op zijn. En wij zijn trots dat onze wegen elkaar opnieuw hebben gekruist.

Binnenkort sluiten we het af zoals het hoort: samen rond de barbecue, met mooie herinneringen, nieuwe verhalen en een blik op de toekomst.

03/06/2026

Dinsdagavond bij ons is geen gewone dinsdagavond.

Het is een compleet evenement….. Een soort familievergadering zonder agenda, maar mét borrel, stamppot en minstens drie sterke verhalen waar de helft van Nederland spontaan van zou blozen.

Zoals altijd begon het allemaal gezellig aan tafel. De borrel stond klaar en het eten ook, want zoonlief moest later nog naar de vrijwillige brandweer. Dus er moest op tijd gegeten worden. Tenminste… dat was het plan.

Op tafel stond een stamppot rauwe andijvie waar je u tegen zegt. Met gehaktballen, spekjes én speklappen. Want in deze familie is “een lichte maaltijd” hetzelfde als ergens anders een compleet buffet…..

Nog voordat de eerste happen goed en wel genomen waren, ging het alweer over de barbecue van afgelopen zaterdag, toen de verjaardag werd gevierd. En daarmee kwamen automatisch ook de vleesburgers ter sprake.

Want hamburgers… dát woord gebruiken wij hier niet. Want van Pap Bos mag dat absoluut niet als ze bij ABZ vandaan komen.

“Dat zijn vleesburgers.”

En iedereen gehoorzaamt door ze vleesburgers te noemen!

Pap Bos zat ondertussen alweer volledig in vorm. Het ging van zijn ziekenhuisbezoek voor de ontsteking naar zijn praatjes in de wachtkamer, waar de verpleegkundigen zijn grappen waarschijnlijk al heel vaak gehoord hebben maar nog steeds beleefd lachen.

Volgens Pap kwam dat natuurlijk door zijn natuurlijke charme.

Ook de orthopedisch chirurg kreeg nog even een compliment:

Netjes gedaan hoor…… toch fijn zo’n compliment van een man die denkt zelf ook orthopedisch chirurg te zijn 🙃

En voor iemand kon vragen hoe we van een heup via t feestje van de bowling, naar een ontsteking, update van de telefoon, marktplaats vondsten, operatie, de geweldige service van het zkh vervoer, het kippenvoer, de dakgoot, de pantoffels met ducktape, het vergeelde hoedje, de witte slagersjas, het vliezen van filet en het aansteken van de houtkachel kwamen….

Zat Pap Bos alweer midden in een verhaal over de slagerij. Over hoe je vroeger aan een stuk vlees al kon zien uit welk deel van het dier het kwam, waarom een goede worst tijd nodig heeft en vooral waarom een vleesburger géén hamburger is.

Volgens Pap begon vakmanschap met respect voor het product en eindigde het met de juiste naam op de verpakking.

Niemand sprak hem tegen… want we weten: Dat maakt het alleen maar erger.

Erwin, oftewel Bossie deed ondertussen vrolijk mee. Tweede generatie. Die heeft het talent volledig geërfd. Die kan met droge ogen van een serieus gesprek ineens overstappen naar een compleet betoog over vlees, handel, dorpsnieuws en zaken waarvan niemand precies weet hoe we er terecht zijn gekomen.

Terwijl m’n schoonmoeder en ik elkaar alleen nog betekenisvol aankijken. Dat stille overleg van vrouwen die al lang weten dat corrigeren totaal zinloos is.

Zo zitten we daar dan.

Met stamppot.

Met vleesburgers.

Met sterke verhalen.

Met mannen die denken dat ze overal verstand van hebben.

Sobieso

ABZ Anloo B.V.

26/08/2026

19/08/2026

07/08/2026

26/07/2026

06/07/2026

30/06/2026

23/06/2026

16/06/2026

10/06/2026

03/06/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen