09/09/2025
साथीहरू, दिदीबहिनीहरू, देशका साहसी युवाहरू र आम जनता, आज यो मञ्चमा उभिँदा मेरो स्वर व्यक्तिगत मात्र होइन, यो सम्पूर्ण नेपाली जनताको पीडा, क्रोध र आशाको प्रतिबिम्ब हो। यो स्वर हो— पीडित किसानहरूको, उत्पीडित श्रमिकहरूको, बेरोजगारीले विदेशिन बाध्य युवाहरूको, र धोका खाएका आम नेपालीहरूको। यो स्वर हो— भविष्य खोसिएको, अधिकार हरण गरिएको, सपना चकनाचुर भएको पुस्ताको सामूहिक गर्जन।
नेपाल आज एउटा निर्णायक मोडमा उभिएको छ। विगतका दशकहरूले हामीलाई अनगिन्ती उदाहरण दिएका छन्। हामीले २००७ सालमा राणाशाहीको पतन देख्यौं, २०१७ सालमा लोकतन्त्र गुमाउँदा देख्यौं, २०४६ सालको जनआन्दोलनले बहुदलीय प्रजातन्त्र ल्यायो। तर त्यही प्रजातन्त्रभित्र फेरि पनि अधिनायकवादी प्रवृत्ति पलायो। २०६२/६३ को दोस्रो जनआन्दोलनमा युवाहरू, विद्यार्थीहरू, श्रमिकहरू र आम जनताले सडकमै बगाएको रगतले गणतन्त्र स्थापना भयो। त्यो दिन नेपाललाई नयाँ पुस्ताले नयाँ दिशा दिने आशा जगाएको थियो। तर, हेर्दाहेर्दै फेरि नेताहरूले गणतन्त्रलाई पनि आफ्नै सत्ता, स्वार्थ र कुर्सी बचाउने साधन बनाए।
इतिहास गवाही दिन्छ— हरेक आन्दोलनमा जनता अग्रपंक्तिमा उभिएका छन्, युवाहरूले ज्यानको बाजी मारेका छन्, तर नेताहरूले सधैं जनताको बलिदानलाई आफ्नो सीढी बनाए। २०४६ सालमा पनि, २०६२/६३ मा पनि, २०७२ सालको संविधान निर्माण प्रक्रियामा पनि जनताले आकाशभरि आशा बोकेका थिए। तर आज परिणाम के देखिन्छ? बेरोजगारी १२ प्रतिशतभन्दा बढी छ, लाखौं युवाहरू वैदेशिक रोजगारीमा पुगेका छन्। तथ्याङ्कले भन्छ— हरेक वर्ष झण्डै ६ लाख नेपाली युवा विदेश जान बाध्य छन्। यहाँको शिक्षा, स्वास्थ्य, रोजगारी, अवसर— सबै खुम्चिएका छन्।
आज हाम्रो देशको अर्थतन्त्र दिवालिया हुनैपर्ने अवस्थामा पुगेको छ। उत्पादनभन्दा बढी आयातमा निर्भर भएको छ। युवाहरूको पसिना र रगत पठाइएको रेमिट्यान्सले अर्थतन्त्र धानिएको छ। तर नेताहरूले त्यही पैसामा आफ्नो महल बनाएका छन्, चुनावी खेल खेलेका छन्। २०७२ सालको भूकम्पमा सयौं हजार घर भत्किए, तर नेताहरूले राहतको रकम पनि भ्रष्ट्राचारमा डुबाए। महामारीमा औषधि र स्वास्थ्य सामग्रीमै कमिसन खाइयो।
ए नेताहरू! तिमीहरूले दशकौंसम्म जनताको विश्वास चकनाचुर बनायौ। तिमीहरूले गाउँका छोराछोरीलाई सस्तो नारा देखाएर आन्दोलनमा पठायौ, तर सत्ता पाएपछि आफ्ना छोराछोरीलाई विदेश पठायौ। तिमीहरूको महल जनताको पसिनाबाट बने, तिमीहरूको गाडी जनताको रगतबाट चले। तर अब समय फेरिएको छ।
तिमीहरूको भाषण अब जनतालाई रमाइलो लाग्दैन। तिमीहरूको आश्वासन अब कानमा पर्दैन। तिमीहरूको हाँसो अब व्यंग्य लाग्छ, र तिमीहरूको सत्ता अब अपराधी देखिन्छ। किनकि यो जनता मूर्ख छैन। यो जनता २००७ सालदेखि २०६२/६३ सम्मकै इतिहासको साक्षी छ। यो जनता बुझ्छ— सत्ताको लागि तिमीहरू एक आपसमा झगडा गर्छौ, तर भ्रष्टाचार र जनताको लुटमा सबै एकै रंगका हुन्छौ।
हिजो राजाले बन्दुक तेर्साएर शासन गर्न खोज्दा सडकले उसको अन्त्य गरिदियो। आज नेताहरूले त्यही बन्दुक प्रयोग गरेर जनताको स्वर दबाउन खोज्छन् भने परिणाम उही हुनेछ। हिजो दरबार ढल्यो भने आज सिंहदरबार ढल्न पनि समय लाग्दैन।
सुन, नेताहरू! नेपाल परिवर्तनको चक्रमा छ। आजका युवाहरू न त अन्धो विश्वास गर्ने पुस्ता हुन्, न त चुपचाप सहने पुस्ता। हामी हौं— प्रश्न गर्ने, जवाफ खोज्ने, आवश्यक परे सत्ता उल्टाउने पुस्ता। हामीलाई हाम्रा अग्ला सपना पूरा गर्न रोक्न सकिँदैन। हाम्रा हातमा कलम पनि छ, प्लेकार्ड पनि छ, अनि आवश्यक परे ढुंगा र बल पनि छ।
👉 त्यसैले, नेताहरू, अब तिमीहरूलाई कुनै विकल्प छैन। सामूहिक राजीनामा देऊ। नेतृत्व नयाँ पुस्तालाई सुम्प देऊ। जनतामाथि विश्वासघात नगरेको पुस्तालाई मौका देऊ। यदि तिमीहरूले अहिल्यै जिम्मेवारी हस्तान्तरण गरेनौ भने त्यो दिन टाढा छैन जब सडकले फैसला गर्छ। त्यो दिन अदालत वा संसदले होइन, जनताको हातमै तिमीहरूको भविष्यको फैसला हुनेछ।
ए सत्ता लोलुप नेताहरू! यो जनता तिमीहरूलाई धनी बनाउन जन्मिएको होइन। यो जनता तिमीहरूको सिंहासन धान्न जन्मिएको होइन। यो जनता तिमीहरूको सत्ताको खेलौनामा रूपान्तरण हुन जन्मिएको होइन। यो जनता तिमीहरूलाई सम्झाउन चाहन्छ— सत्ता सधैंको लागि होइन। इतिहासमा जुनसुकै साम्राज्य उठे, जनताको क्रोधले त्यसलाई ढालेको छ। आज फेरि नेपालमा त्यही अध्याय दोहोरिन लागेको छ।
युवाहरू अब केवल दर्शक बन्ने छैनन्। इतिहासकै उदाहरण हेरौं— २०४६ सालको आन्दोलनमा विद्यार्थीहरू अगाडि थिए। २०६२/६३ को आन्दोलनमा काठमाडौँका सडकदेखि काठमाडौँको बाहिरसम्म युवाहरूको रक्तपातले गणतन्त्र जन्मिएको थियो। २०७२ सालको संविधान निर्माणमा युवाहरूले सडक तताएका थिए। हिजो हरेक आन्दोलनमा युवाले नेतृत्व गरे, आज फेरि त्यही पुस्ता उठिसकेको छ। हामी मौन पुस्ता होइनौं, हामी "Gen Z" हौं— प्रश्न गर्ने पुस्ता, विद्रोह गर्ने पुस्ता।
तिमीहरूले सामूहिक राजीनामा दिएनौ भने, तिमीहरूलाई भाग्ने ठाउँ पनि नपाइनेछ। जनताको आँधी आउँदैछ। र त्यो आँधीसँग तिमीहरूको महल, गाडी, पद, सम्पत्ति, सबै उड्नेछन्। आजको पुस्ताले हतियार खोज्दैन, उनीहरूले एक्लै निर्णय गर्दैनन्— उनीहरूले संगठन बनाउँछन्, विचार बोकेर अघि बढ्छन्। र विचारको आँधीलाई बन्दुकले रोक्न सकिँदैन।
यो मुलुकलाई अब नयाँ पुस्ताले अगाडि बढाउनेछ। त्यो पुस्ता जुन गाउँमा माटो समातेको छ, शहरमा पसिना बगाएको छ, विदेशमा रगत पसिना बेचेर परिवार धानेको छ। त्यो पुस्ता जुन असमानता, अन्याय र भ्रष्टाचारसँग सम्झौता गर्दैन। त्यो पुस्ता जुन "संसारको कुनै कुना सुरक्षित छैन" भन्ने पीडा बोकेर विदेश गएको छ तर मनमा नेपालमै केही गर्ने सपना राख्छ।
त्यसैले आज म घोषणा गर्न चाहन्छु— अबको नेपाल नयाँ पुस्ताको नेपाल हुनेछ। अबको नेतृत्व नयाँ पुस्ताले गर्नेछ। पुराना नेताहरू केवल इतिहासको पाना बन्नेछन्।
नेपालले ठूलो राजनीतिक परिवर्तनको संकेत देखाइसकेको छ। हामीसँग अब हार्ने ठाउँ छैन। हामीसँग अब रोक्ने समय छैन। हामीसँग अब केवल दुई विकल्प छन्— सत्ता परिवर्तन वा देशको भविष्य समाप्त।
त्यसैले आजैको दिन, यसै मञ्चबाट म सबै नेताहरूलाई स्पष्ट चेतावनी दिन्छु— सामूहिक राजीनामा देऊ। नेतृत्व नयाँ पुस्तालाई सुम्प देऊ। जनताको इच्छा मान, नत्र इतिहासमा तिमीहरू हत्यारा, अपराधी र विश्वासघातीको नामले मात्रै चिनिनेछौ।
सुन, नेताहरू! यो केवल मेरो चेतावनी होइन, यो सम्पूर्ण नेपाली जनताको गर्जन हो। यो गर्जनलाई रोक्ने कुनै शक्ति छैन। यो गर्जनलाई दबाउने कुनै बन्दुक छैन। नेपाल परिवर्तन हुँदैछ। अब तिमीहरूलाई भाग्ने ठाउँ छैन। अब तिमीहरूलाई बचाउने समय छैन। अब केवल एउटा बाटो छ— जनताको आदेश स्वीकार गर्ने वा जनताको क्रान्तिको आँधीमा बग्ने।
✊ जय नेपाल! ✊ जनताको विजय निश्चित छ!
