19/02/2025
Ang Buktot Na Aking Nakasalubong
September 12, 2014
Kuya Jm
Hindi ako naniniwala sa aswang, maligno, o kahit anong kababalaghan noon. Pero isang gabi, sa isang madilim na eskinita sa probinsya namin, may nasalubong akong nilalang na nagpabago sa paniniwala ko.
Buktot daw ang tawag sa kanya. Isang matandang kuba na hindi tao, hindi rin hayop. At hindi mo gugustuhing makita siya.
Galing ako noon sa Maynila para dalawin si Lola sa Antique. Matagal ko nang hindi nadadalaw ang probinsya kaya naisipan kong bumisita nang ilang araw. Tahimik lang naman doon, pero minsan, parang may kung anong bigat sa hangin tuwing gabi.
“Anak, huwag kang maglalakad mag-isa pagsapit ng alas-nueve,” bilin ni Lola.
Natawa lang ako. “La, Manila girl ako, sanay sa gabi.”
Pero iba pala ang dilim sa probinsya. Hindi ito tulad ng dilim ng lungsod na may ilaw sa bawat kanto. Dito, parang may buhay ang kadiliman.
Gabi na ako nakauwi mula sa bahay ng isang pinsan. Dahil malapit lang, naglakad na lang ako pabalik kina Lola. Nadaanan ko ang isang makitid na eskinita—walang ilaw, puro damo ang gilid, at tahimik ang paligid.
Habang naglalakad, bigla akong may naamoy—isang matapang na halimuyak ng bulok na kahoy at asim. Parang nabubulok na dahon na inipon sa isang sulok nang matagal.
Napahinto ako.
Sa dulo ng eskinita, may isang pigura. Maliit, kuba, at tila baluktot ang katawan. Parang isang matandang natuyo ang balat, at hindi maipinta ang itsura. Nakayuko siya, pero alam kong alam niyang nandoon ako.
Humakbang ako paatras.
Tapos, narinig ko ang boses niya.
> “Saan ka pupunta, iha?”
Mahina pero matalim ang tinig niya. Parang kaluskos ng tuyong dahon sa lupa.
Hindi ako makasagot. Parang natuyuan ako ng lalamunan.
At doon ko napansin—hindi siya humihinga. Hindi siya gumagalaw. Para siyang isang patay na hindi pa tuluyang bumabagsak.
Kumapit ako sa cellphone ko, nagplano nang tumakbo, pero bago ko pa magawa, gumalaw siya.
Kuya jm, hindi normal ang galaw niya.
Hindi siya humakbang.
