Ey-Miy Stories

24/07/2025

“Ang Anak ni Kuya Ramil”
Dati siyang nanonood sa labas ng eskwelahan. Ngayon siya na ang nasa harap ng klase.
Dalawampung taon ng konduktor si Kuya Ramil. Sa bawat barya’t sukli, sa bawat sigaw ng “BAYAD PO,” may pinupuno siyang alkansya — hindi lang ng pera, kundi ng pag-asa para sa anak niyang si Lian.
📚 Bata pa lang si Lian, mahilig na siyang magsulat sa likod ng lumang resibo.
Habang hinahatid ni Kuya Ramil ang mga pasahero, si Lian naman ay masigasig sa pag-aaral, gamit ang secondhand na notebook at ballpen na halos wala nang tinta. Wala silang aircon sa bahay. Pero may ilaw, may tinapay, at may yakap sa bawat gabing pagod ang kanyang tatay.
“Anak,” sabi ni Kuya Ramil, “hindi ko man natapos ang pag-aaral, sana ikaw makarating sa entablado, hindi sa jeep.”
🎓 Isang araw, dumating ang diploma.
Sa gitna ng gymnasium, nakaupo si Lian, naka-toga, at nanginginig ang kamay. Tinawag ang pangalan niya — “Cum Laude, Bachelor of Elementary Education.”
Umakyat siya sa entablado. Sa unang hilera, nakita niya si Kuya Ramil — nakasuot ng nilabhan pero luma nang polo, may hawak na bulaklak, at umiiyak nang tahimik.
Sa wakas, ang konduktor ng buhay niya ay saksi na sa unang biyaheng pangarap ng kanyang anak.
🍎 Ngayon, si Ma’am Lian na ang g**o sa public school.
Sa kanyang unang araw sa klase, kinuwento niya ang tatay niyang dating konduktor.
“Alam n’yo ba kung bakit ako nandito? Dahil sa isang lalaking hindi natulog, hindi umangal, at hindi bumitiw — si Tatay.”
Sa likod ng kanyang mesa ay may larawan nila ni Kuya Ramil. Nakasulat sa ibaba:
“Ang bawat bayad ng pasahero ay hindi lang pangkain — kundi ambag sa pangarap ng anak.”
"Minsan, ang pinakatotoong g**o mo ay ‘yung taong tahimik na lumalaban para sa’yo — kahit hindi siya nakapagtapos."
📌
📌
📌
📌

22/07/2025

📘 "Si Kuya Ramil, Ang Konduktor ng Jeep"

“BAYAD PO SA LIKOD!”
Minsan ay sigaw, minsan ay pakiusap. Pero para kay Kuya Ramil, ito ang araw-araw niyang himig.
Sa dami ng jeep sa lungsod, iisa ang kilala sa boses pa lang — si Kuya Ramil, ang masiglang konduktor sa ruta ng Bacolod–Shopping–Libertad. Halos dalawang dekada na siyang naglalakad paikot ng jeep habang bitbit ang bag ng barya, sakay-baba, sigaw-tanggap, bibilang, susuklian. Laging mabilis ang kilos, laging nauuna ang sigaw kaysa sa pagod.
Pero sa likod ng masayahing anyo ni Kuya Ramil, may tinatago siyang mas tahimik na kuwento.
🎒 Bata pa lang siya, pangarap na niyang maging g**o.
Hindi lang niya sinabi kahit kanino, kasi ang ina nila’y labandera at ang ama’y karpintero. Sapat lang ang kita para sa bigas at tuisyon ng nakatatandang kapatid. Kaya nang tumigil siya sa pag-aaral sa Grade 9, tumulong na siya agad sa paradahan.
“Hindi lahat ng umaakyat sa jeep ay nakakaabot sa pangarap,” biro niya, pero may bigat sa likod.
💬 "TABI LANG PO, MAY BABABA."
Lahat ng tao may patutunguhan, iniisip ni Kuya Ramil. Ang iba sa trabaho, ang iba sa eskwela. Ang iba, may ka-date. Ang iba, pauwi sa mahal sa buhay.
Siya? Araw-araw siyang umiikot sa parehong ruta, pero sa isip niya, bawat araw ay paunti-unti pa ring lakad patungo sa pag-asa.
Isang araw, may batang pasahero. Babaeng naka-uniporme, tahimik sa sulok. Nagtanong, “Kuya, may discount po ba ang estudyante?”
“Meron, ‘nak. ‘Yan ang isa sa pinakamagandang pribilehiyo ng batang may pangarap.”
Napangiti ang bata.
"Kuya, dati ka bang estudyante rin?"
Sandaling natahimik si Kuya Ramil.
“Oo, ‘nak. Pero ikaw, tapusin mo ha? ‘Wag kang tumigil gaya ko.”
Gabi na nang matapos ang huling pasada. Umuulan. Basang-basa ang kanyang tsinelas at nakatupi ang pantalon. Sa bulsa niya, nagkakalansing ang baryang kinita niya buong araw.
Pagdating sa bahay, sinalubong siya ng kanyang anak.
“Pa, pasahan na raw po ng project. Pwede po ba akong bumili ng illustration board bukas?”
Pagod na si Kuya Ramil, pero ngumiti siya.
“May sukli pa ang pangarap mo sa kinita ko. Bili ka na.”
📌 Kwentong konduktor. Kwento ng maraming Pilipino.
Hindi palaging sakay sa tagumpay, pero laging bumababa sa pagsusumikap.
💬 "Hindi ako nakarating sa classroom bilang g**o, pero araw-araw akong nagtuturo — sa anak ko, at sa sarili kong huwag sumuko."
📌
📌
📌
📌

22/07/2025

🎵 “Ang Boses ni Jessa”
Sa isang liblib na barangay sa Sagay City, nakatira ang mag-iinang sina Jessa, Nanay Santa, at ang bunsong kapatid na si Tonton. Labingdalawang taong gulang si Jessa, tahimik, mahiyain, at laging nakayuko kapag may ibang tao. Pero sa bawat sulok ng bahay, kapag siya lang at ang hangin ang magkasama, maririnig mo ang isang tinig na tila awit ng langit—si Jessa, kumakanta.
Ang boses niya ay malambing, puno ng damdamin, at parang iniiyakan ang bawat nota. Mahilig siyang umawit ng mga lumang kundiman na itinuro ng kanyang ina tuwing gabi. Pero hindi pa siya kailanman umawit sa harap ng maraming tao.
Tahimik Ngunit Mapagmahal
Si Jessa ay hindi lang simpleng mahiyain. Bata pa lamang siya, nakita na niya kung paano tumanaw ng utang na loob at magmahal ng totoo. Matapos iwan ng ama ang kanilang pamilya, si Nanay Santa na lang ang bumuhay sa kanila. Sa umaga, naglalako ito ng kakanin. Sa gabi, naglalabada. Minsan, hindi sila sabay-sabay kumakain. Si Jessa ang madalas magsabi,
“’Nay, busog pa po ako. Pakainin n’yo na lang si Tonton.”
Alam ni Jessa ang ibig sabihin ng sakripisyo. Kaya kahit gusto niyang sumali sa mga patimpalak, madalas siyang umatras. Hindi siya sanay sa atensyon. At lalong ayaw niyang bigyang-alala si Nanay, na palaging pagod sa trabaho.
Isang araw, inanunsyo ng g**o ni Jessa sa klase:
“Magkakaroon tayo ng Buwan ng Wika Program—kailangan nating magpresenta ng sayaw, tula, at awit.”
Itinuro ng g**o si Jessa.
“Ikaw ang gusto naming kumanta, Jessa. May nagsabing maganda raw ang boses mo.”
Namula si Jessa. Parang gusto na niyang mawala sa upuan.
“Po? A-a-ayoko po…”
Ngunit sa loob ng puso niya, may kakaibang tibok. Parang isang panawagan mula sa matagal na niyang tinatago. Pag-uwi, kinausap siya ni Nanay habang sinisipilyo ang nilabhang damit.
“Anak, kung kaya mo, gawin mo. Hindi mo kailangang matakot sa sasabihin ng tao. Hindi mo kailangang itago ang galing mo.”
“’Nay... paano kung pagtawanan ako?”
“Walang nakakahiya sa pagsubok. Mas nakakahiya ang hindi mo nalaman kung ano sana ang kaya mong marating.”
Dumating ang araw ng programa. Basang-basa ng pawis si Jessa. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hawak ang mikropono. Mula sa likod ng entablado, narinig niya ang pamilyar na tinig ng kanyang ina:
“Nandito lang ako, anak. Kayang-kaya mo ‘yan.”
Tumayo si Jessa sa gitna ng entablado. Tumahimik ang buong silid. Ang ilaw ay nakatutok lang sa kanya. Tiningnan niya ang madla—mga kaklaseng minsan ay tumatawa kapag tahimik siya, mga g**o, mga magulang. At sa likod, si Nanay, nakangiti.
Huminga siya nang malalim... at nagsimula siyang umawit.
Ang tinig ni Jessa ay tila dumaloy sa bawat puso ng nakikinig. May mga mata ang napapikit, may mga labi ang napangiti. Nang matapos ang kanta, walang tumawa. Sa halip, sumabog ang palakpakan. Ilang kaklase ang napaluha.
Lumapit ang g**o at sinabi,
“Jessa, hindi lang ganda ng boses ang meron ka. Meron kang puso. At ‘yun ang pinakamahalaga.”
Pag-uwi nila, niyakap siya ni Nanay nang mahigpit.
“Anak, salamat. Hindi lang ako proud sa’yo—nainspire mo rin ako. Kung may lakas ka mang harapin ang takot mo, kami rin ni Tonton, kaya naming mangarap.”
Mula noon, hindi na natakot si Jessa. Hindi lang siya umawit sa mga programa—naging inspirasyon siya sa maraming batang tahimik, mahiyain, o natatakot ipakita ang galing nila.
“Kahit mahiyain ka, may boses kang kailangang marinig. Hindi sa lakas ng boses nasusukat ang galing, kundi sa tapang mong ipakita kung sino ka. Lahat tayo ay may talento—at karapat-dapat itong ipagmalaki, lalo na kung mula ito sa puso.”

21/07/2025

📘 "Si Mang Ben, ang Tindero ng Bacolod"

Sa tabi ng isang mataong kalsada sa Bacolod, sa ilalim ng lumang payong na halos butas-butas na, naroon si Mang Ben. Araw-araw, mula alas-sais ng umaga, tinutulak niya ang kanyang kariton na puno ng pritong saging, kamote cue, turon, at banana chips — mga pagkaing abot-kaya pero punong-puno ng tiyaga.
“Init? Ulan? Gutom? Hindi ‘yan sapat para huminto ako,” sabi ni Mang Ben habang pinupunasan ang pawis sa noo. “Eh ‘yung limang apo ko, ‘di pwedeng gutumin.”
Si Mang Ben ay 62 taong gulang. Dati siyang construction worker, pero nang mahinto sa trabaho dahil sa rayuma at edad, napilitan siyang magtinda para buhayin ang pamilya. Ang asawa niyang si Aling Merlie ay may iniindang sakit sa likod, kaya siya ang bumabanat araw-araw.
Isang araw, habang mainit ang sikat ng araw at matumal ang benta, may batang lalaking lumapit, halatang gutom.
“Kuya… may piso po ako. Pwede po ba kahit kalahating turon lang?”
Tahimik si Mang Ben. Hindi niya kayang tanggihan. Kinuha niya ang isang buong turon, nilagay sa plastik, at iniabot.
“Wag mo nang bayaran, iho. Pero pangako, mag-aaral kang mabuti, ha?”
Ngumiti ang bata at tumango.
Sa kabila ng pagod at pagkalugi minsan, ’yun ang nagpapalakas kay Mang Ben — ang mga ngiti ng mga taong tinutulungan niya, kahit siya mismo ay kapos.
Tuwing gabi, pauwi na siya sakay ng tricycle, may hawak-hawak siyang maliit na bayong na puno ng tinapay para sa mga apo.
“Bakit ka pa nagtatrabaho, ‘Tay?” tanong ng bunso sa kanya minsan.
“Para may makain kayo, at para ‘di n’yo maranasan ang gutom na naranasan ko noon,” sagot niya habang hinahaplos ang buhok ng apo.
Hindi milyonaryo si Mang Ben. Pero kung kayamanan ang basehan ay pagmamahal, sakripisyo, at dedikasyon — baka nga mas mayaman pa siya sa karamihan.

💬 "Hindi mo kailangang maging mayaman para maging bayani ng pamilya mo. Minsan, sapat na ‘yung hindi ka sumusuko kahit pagod na pagod ka na."
📌
📌
📌
📌

21/07/2025

21/07/2025

21/07/2025

📖 “Ang Lihim ni Lola Sabel”

Sa isang lumang bahay sa tabing-bukid, tahimik na namumuhay si Lola Sabel — isang matandang babae na kilala sa kanilang baryo bilang masungit, istrikta, at laging galit.
“‘Wag kayong mag-ingay, baka magalit si Lola!” bulong ng mga bata tuwing maglalaro sa labas.
Hindi rin palangiti si Lola. Si Kiko at Jelai, mga apo niya, lumaki sa paniniwalang si Lola Sabel ay pader na hindi kayang yakapin. Palaging tuwid ang tingin, maikli ang mga salita, at tila ba laging may dalang bigat ang bawat hakbang.

Isang tag-ulan ng Hulyo, habang nililinis nina Kiko at Jelai ang lumang baul sa kwarto ni Lola, may nahulog na lumang kahon. Nakaipit ito sa ilalim ng mga damit, parang matagal nang kinalimutan. Nang buksan nila ito, tumambad ang mga lumang sulat — dilaw na ang papel, may bahid ng luha sa ilan, at ang tinta ay medyo kupas na.
"Mahal kong Sabel…"
ang unang linya ng sulat.
Natigilan si Jelai. Si Kiko, nagpatuloy sa pagbasa.
Habang binubuklat ang mga liham, dahan-dahang nabuo ang istorya: Si Lola Sabel ay minsang nagmahal nang tapat. Si Ramon, isang binatang g**o, ang sumuyo sa kaniya. Plano nilang magpakasal. Ngunit isang araw, biglang naglaho si Ramon — iniwan siya, buntis at mag-isa. Napahiya siya sa buong baryo, pinahiya ng sariling mga magulang, at nawalan ng karapatan sa sariling anak — dahil inampon ito ng ibang pamilya.
Isa pala sa mga sulat ay hindi naipadala ni Ramon — sinasabi roon na babalik siya, pero huli na ang lahat. Namatay siya sa isang aksidente habang pauwi kay Sabel.
Doon nasira si Lola. Hindi sa isang araw, kundi unti-unti — parang kandilang nauubos sa katahimikan. At sa kanyang puso, tinanim ang isang tanong na hindi nasagot: “Bakit ako iniwan?”
Kinagabihan, hinarap ni Kiko at Jelai si Lola. Tahimik muna. Hawak ang kahon ng mga liham.
“Lola… nabasa po namin ‘yung mga sulat.”
Tahimik si Lola. Tumingin lang siya sa kanila, malamig ang tingin… pero nang makita ang papel, nanginginig ang kamay niyang humawak dito. Para bang binuksan muli ang sugat na pilit na niyang tinakpan ng taon.
Hindi na siya nagsalita. Umiyak siya. Hindi umatungal. Hindi sumigaw. Umiiyak na parang batang pinagalitan — tahimik, pilit itinatago, pero hindi na kayang pigilan.
Lumapit si Jelai. Hinaplos ang likod ni Lola.
“Pasensya na po kung natuklasan namin ‘to… pero gusto lang po naming sabihin… nandito po kami. Di po namin kayo iiwan.”
Si Kiko, niyakap siya. Mahigpit. Hindi dahil kailangan, kundi dahil matagal nang hindi iyon ibinibigay sa kaniya.
“Lola… okay lang po maging malambot. Hindi po namin kayo huhusgahan.”
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, ngumiti si Lola Sabel — hindi malawak, hindi sigurado, pero totoo. At sa simpleng gabing iyon, naghilom ang sugat na akala niya'y mananatiling bukas habambuhay.

17/07/2025

🌙 Ang Kuwento ni Mila 🌙
Darating talaga ang araw… na haharapin mo ang sariling puso at tanungin: Kaya mo bang magpatawad?
Si Mila, tatlumpu’t dalawa, nakatira sa isang barung-barong sa gilid ng estero. Isang tindera sa palengke, iniikot niya araw-araw ang kanto, bitbit ang bayong na puno ng gulay. Mabait siya sa lahat—maliban sa mga taong nakasakit sa kanya.
Bata pa lang siya, nakita niya kung paano iniwan ng sariling ama ang kanilang pamilya. Naiwan ang ina niyang si Aling Rosa na nagkakandarapa para buhayin silang magkakapatid. Sa murang edad, naramdaman na ni Mila ang gutom, pagod, at pagtitiis.
Lumaki siyang matigas ang puso. Para kay Mila, “Hindi dapat pinapatawad ang mga taong nanakit.”
Isang araw, habang nagtitinda siya sa palengke, biglang lumapit ang isang lalaki—payat, nakayuko, may hawak na baston. Hindi agad niya nakilala. Pero nang marinig niya ang boses nito, nanlamig ang kanyang katawan.
“Mila… anak…”
Ang kanyang ama. Si Mang Efren, ang taong matagal na niyang kinamumuhian. May sakit na ito, mahina, tila tumanda nang husto.
“Patawad, anak… Pinagsisihan ko na ang lahat…” nanginginig na sabi ni Mang Efren.
Nanginginig din si Mila. Galit. Lungkot. Pighati. Parang binuksan lahat ng sugat na pilit na niyang tinatakpan.
“Wala kang karapatang humingi ng tawad!” sigaw ni Mila. Tumalikod siya, iniwan ang ama niyang umiiyak sa gitna ng palengke.
Lumipas ang mga araw. Hindi makatulog si Mila. Sa bawat gulay na kanyang binabalot, sa bawat barya na kanyang binibilang, bumabalik-balik ang tanong: “Paano kung ako rin balang araw, mangailangan ng kapatawaran?”
Hanggang isang gabi, dumaan siya sa estero pauwi. Nakita niya si Mang Efren nakaupo sa gilid ng bangketa, nanginginig sa lamig, walang kumot, walang pagkain.
Lumapit siya. Tinitigan ang mukha ng amang kahit kupas at puno ng kulubot, ay bakas pa rin ang pagkakahawig sa sarili niya.
Humiya si Mila. Mahina, parang bulong: “Itay… uwi na po tayo.”
Yumakap si Mang Efren, mahina ngunit mahigpit. “Salamat, anak… salamat…”
Doon naintindihan ni Mila: Mahirap mabuhay nang mahirap, pero mas mahirap mabuhay na punô ng galit.
Dahil darating talaga ang araw…
na mas pipiliin mong magpatawad kaysa mawalan ng dangal,
sapagkat sa kapatawaran, doon mo tunay na mararamdaman kung gaano kalawak ang pagmamahal.

15/07/2025

🌙 Ang Kuwento nina Aya at Jake 🌙

Darating talaga ang araw… na susubukin ka kung kaya mong magpatawad.

Si Aya, tatlumpu’t limang taong gulang, isang simpleng empleyado sa opisina. Tahimik at masipag siya, may pangarap na makapagpundar ng sariling bahay.

Sa loob ng maraming taon, kasama niya sa trabaho si Jake — masayahin, palabiro, at matalik niyang kaibigan. Hanggang isang araw, nalaman ni Aya na si Jake ang nagsumbong sa boss nila ng isang pagkakamaling hindi naman niya ginawa. Dahil doon, nasuspinde si Aya, at muntik nang mawalan ng trabaho.

Galit. Sakit. Sama ng loob. Iyon ang laman ng puso ni Aya.

Lumipas ang dalawang taon, isang gabi, biglang lumapit si Jake sa kanya habang pauwi. Payat na ito, maputla, at umiiyak.

“Aya… patawad. Hindi ko na alam kung anong pumasok sa isip ko noon. Gusto ko lang mapansin ng boss. Nagkamali ako. Patawarin mo ako, kahit hindi ko iyon deserve.”

Pero malamig si Aya. “Hindi lahat ng kasalanan, kayang patawarin.” Tumalikod siya, iniwan si Jake na luhaan.

Gabi-gabi, hindi makatulog si Aya. Kahit gaano kalaki ang galit niya, paulit-ulit niyang naririnig sa isip ang boses ni Jake.

Isang Linggo, napadpad si Aya sa pagsamba. Habang nakaupo siya sa likod, narinig niya ang talata na binasa ng ministro:

“Sapagkat kung patatawarin ninyo ang mga nagkasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Ama na nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo patatawarin ang mga nagkasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama.”
— Mateo 6:14-15

Para bang tinamaan ng kidlat si Aya. Lumuluhang umuwi siya ng bahay. Sa loob-loob niya: “Paano kung ako rin ang mangailangan ng kapatawaran balang araw?”

Kinabukasan, hinanap niya si Jake. Nang makita niya ito, nanginginig ang kanyang boses.

“Jake… hindi madali ang lahat. Pero ayokong mabuhay na may galit. Pinapatawad na kita.”

Umiyak si Jake at mahigpit siyang niyakap. Pareho silang humagulhol — sa gitna ng kalsada, walang pakialam sa mga taong nakatingin.

Doon naintindihan ni Aya: Ang pagpapatawad ay hindi lang regalo para sa nakasala… kundi kalayaan para sa puso ng nagpapatawad.

Dahil darating talaga ang araw…
na matutuklasan mong ang hindi pagpapatawad, mas mabigat dalhin kaysa sa mismong kasalanan.

Aral mula sa Biblia:
“Sapagkat kung patatawarin ninyo ang mga nagkasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Ama na nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo patatawarin ang mga nagkasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama.”
(Mateo 6:14-15)

15/07/2025

🌙Ang Kuwento nina Aya at Jake🌙

Darating talaga ang araw… na susubukin ka kung kaya mong magpatawad.

Si Aya, tatlumpu’t limang taong gulang, isang simpleng empleyado sa opisina. Tahimik at masipag siya, may pangarap na makapagpundar ng sariling bahay.

Sa loob ng maraming taon, kasama niya sa trabaho si Jake — masayahin, palabiro, at matalik niyang kaibigan. Hanggang isang araw, nalaman ni Aya na si Jake ang nagsumbong sa boss nila ng isang pagkakamaling hindi naman niya ginawa. Dahil doon, nasuspinde si Aya, at muntik nang mawalan ng trabaho.

Galit. Sakit. Sama ng loob. Iyon ang laman ng puso ni Aya.

Lumipas ang dalawang taon, isang gabi, biglang lumapit si Jake sa kanya habang pauwi. Payat na ito, maputla, at umiiyak.

“Aya… patawad. Hindi ko na alam kung anong pumasok sa isip ko noon. Gusto ko lang mapansin ng boss. Nagkamali ako. Patawarin mo ako, kahit hindi ko iyon deserve.”

Pero malamig si Aya. “Hindi lahat ng kasalanan, kayang patawarin.” Tumalikod siya, iniwan si Jake na luhaan.

Gabi-gabi, hindi makatulog si Aya. Kahit gaano kalaki ang galit niya, paulit-ulit niyang naririnig sa isip ang boses ni Jake.

Isang Linggo, napadpad si Aya sa pagsamba. Habang nakaupo siya sa likod, narinig niya ang talata na binasa ng ministro:

“Sapagkat kung patatawarin ninyo ang mga nagkasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Ama na nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo patatawarin ang mga nagkasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama.”
— Mateo 6:14-15

Para bang tinamaan ng kidlat si Aya. Lumuluhang umuwi siya ng bahay. Sa loob-loob niya: “Paano kung ako rin ang mangailangan ng kapatawaran balang araw?”

Kinabukasan, hinanap niya si Jake. Nang makita niya ito, nanginginig ang kanyang boses.

“Jake… hindi madali ang lahat. Pero ayokong mabuhay na may galit. Pinapatawad na kita.”

Umiyak si Jake at mahigpit siyang niyakap. Pareho silang humagulhol — sa gitna ng kalsada, walang pakialam sa mga taong nakatingin.

Doon naintindihan ni Aya: Ang pagpapatawad ay hindi lang regalo para sa nakasala… kundi kalayaan para sa puso ng nagpapatawad.

Dahil darating talaga ang araw…
na matutuklasan mong ang hindi pagpapatawad, mas mabigat dalhin kaysa sa mismong kasalanan.

Aral mula sa Biblia:
“Sapagkat kung patatawarin ninyo ang mga nagkasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Ama na nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo patatawarin ang mga nagkasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama.”
(Mateo 6:14-15)