16/12/2025
🔴 Syn Zbigniewa Religi wspominając ojca mówi: „Miał charyzmę. Ale przede wszystkim miał szacunek dla każdego”
Grzegorz Religa, syn jednego z najwybitniejszych polskich lekarzy, wspomina dzieciństwo jako zwyczajne, spokojne i pełne swobody. Ojciec większość czasu spędzał w szpitalu, mama była pochłonięta pracą naukową, a on sam dorastał jak wielu rówieśników. Biegał po podwórku, uczył się samodzielności i odpowiedzialności. W domu nie było nadmiaru czułości ani wielkich słów, ale była wzajemna troska, zaufanie i szacunek. To właśnie te wartości Grzegorz Religa uważa dziś za fundament swojego życia.
Rodzina potrafiła być razem mimo ciągłej pracy rodziców. Były wspólne wyjazdy, proste wakacje, chwile bliskości, które zostają w pamięci na całe życie. Z ojcem łączyły go zwyczajne męskie sprawy. Wędkowanie nad Bugiem, oglądanie meczów piłkarskich, rozmowy bez patosu. Każdy kibicował innej drużynie, ale liczyło się bycie razem. Zbigniew Religa, mimo ogromnego autorytetu i pozycji, w domu był przede wszystkim spokojnym, ciepłym człowiekiem, który słuchał i nie narzucał swojej woli.
Grzegorz Religa podkreśla, że ojciec nigdy nie mówił mu, kim ma zostać. Gdy w młodości fascynował się muzyką i głośną grą na perkusji, usłyszał tylko jedną radę. Jeśli coś robisz, rób to dobrze. Albo naucz się, albo zrezygnuj. To zdanie zostało z nim na całe życie i wpłynęło na jego podejście do pracy, medycyny i odpowiedzialności za innych.
Zbigniew Religa imponował ludziom charyzmą i energią, ale w oczach syna najważniejszy był jego szacunek do każdego człowieka. Do pacjentów, współpracowników i do rodziny. Dom był miejscem bezpiecznym, wolnym od ocen i presji. Nawet w trudnych momentach nie było dramatycznych rozmów ani wielkich pożegnań. Była świadomość, spokój i rozmowy o tym, co naprawdę ważne.
Jedną z ostatnich rad, jakie Grzegorz Religa zapamiętał, dotyczyła odpowiedzialności lekarza. Decyzja zawsze należy do tego, kto prowadzi pacjenta. Można słuchać innych, ale odpowiedzialność jest osobista. Dziś, wspominając ojca, mówi jasno. Miał charyzmę. Ale przede wszystkim miał szacunek dla każdego. I to jest dziedzictwo, które pozostało najcenniejsze.
__
📸 fot. Jacek Wajszczak/REPORTER
