06/01/2026
''ဖိနပ်အစုတ်တစ်စုံရဲ့အောက်မှာဝှက်ထားတဲ့ အဖေ့မျက်ရည်''💔
(ဖခင်၏ တိတ်ဆိတ်သော မေတ္တာ)❤👴
ငယ်ငယ်က ကျွန်တော့်အတွက် အဖေဟာ "ရှက်စရာ" တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံး အဖေဟာ နွမ်းပါးတဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်နဲ့ ဘေးဖက်တွေ ဟောင်းနွမ်းပြတ်တောက်နေတဲ့ "ဖိနပ်အစုတ်တစ်စုံ" ကိုပဲ ၁၀ နှစ်ကျော်အောင် စီးခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်းရှေ့မှာ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးကို တဖျပ်ဖျပ်မြည်အောင်စီးပြီး ကျွန်တော့်ကို လာကြိုတဲ့ အဖေ့ကိုမြင်ရင် ကျွန်တော် လူကြားထဲ ခေါင်းမဖော်ရဲခဲ့ဘူး။
အရမ်းရှက်ခဲ့မိတယ်......
"အဖေ... အဲဒီဖိနပ်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါတော့။ အဖေ မရှက်ပေမဲ့ သားရှက်တယ်" လို့ ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ အော်ခဲ့ဖူးတယ်။
အဖေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ညစ်ပေနေတဲ့ သူ့ဖိနပ်အစုတ်လေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အသာလေးပြုံးခဲ့တယ်။
"ရပါတယ် သားရာ... အဖေက အိမ်မှာပဲ နေတာပဲဟာ။ သားအတွက် ကျောင်းလခပေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်လေ" တဲ့။
ကျွန်တော် အလုပ်ရပြီး ပထမဆုံးရတဲ့ လစာနဲ့
ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ဖိနပ်အသစ် ဝယ်စီးခဲ့ပေမဲ့
အဖေ့အတွက်တော့ ဝယ်ပေးဖို့ မေ့နေခဲ့တယ်။
"အဖေက ဒီအတိုင်းပဲ နေတတ်တာပဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေပေးခဲ့မိတယ်။
ကျွန်တော် ဘွဲ့ထပ်ရလို့ အလုပ်အကိုင်ကောင်းကောင်းရတဲ့အချိန်မှာ အဖေဟာ ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါတယ်။
အဖေ့ရဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း အဖေ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတဲ့ သံသေတ္တာအဟောင်းလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်။
အဲဒီသေတ္တာထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့အရာတွေက
ကျွန်တော့်ကို နေရာမှာတင် ဒူးထောက်ငိုချမိစေခဲ့ပါတယ်။ 💔
အဲဒီထဲမှာ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အဖေ့ကို "ရှက်စရာကြီး" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးကို အဝတ်စလေးနဲ့ သေချာထုပ်ပြီး သိမ်းထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
သေတ္တာထဲမှာ...
ကျွန်တော် မူလတန်းကနေ ဘွဲ့ရတဲ့အထိ ပေးခဲ့ရတဲ့ ကျောင်းလခ ပြေစာတွေ။
ကျွန်တော် တစ်ခါက "ကြိုက်တယ်" လို့ ပြောဖူးတဲ့ အိမ်ရာစီမံကိန်းတစ်ခုရဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်။
ပြီးတော့... ဘဏ်စုဘူးစာအုပ်တစ်အုပ်။
အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ အဖေဟာ လစဉ်လတိုင်း ပုံမှန်ငွေစုခဲ့တယ်။
ငွေပမာဏက ကျွန်တော့်အတွက် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ "စရန်ငွေ" အပြည့်အဝ ရနိုင်တဲ့အထိ များပြားနေပါတယ်။
စာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ အဖေ လက်ရေးတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ရေးထားတာက...
"သားလေး... အဖေ ဒီဖိနပ်ကို မလဲဘဲ စုခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေက အခုဆို သိန်း ၁၀၀ ကျော်နေပြီ။
အဖေ မရှိတော့တဲ့အခါ သား အိမ်ထောင်ပြုရင်
အိမ်ဝယ်ဖို့ စရန်ပေးလိုက်ပါသား။
အဖေ့ဖိနပ်က အပေါက်တွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ ငါ့သားရဲ့ လမ်းခရီးကတော့ ချောမွေ့ပါစေ..." တဲ့။
ကျွန်တော် အဖေ့ဖိနပ်အစုတ်လေးကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ပြီး လူခြေတိတ်တဲ့ ညမှာ အသံထွက်အောင် ငိုချမိတော့တယ်။
ကျွန်တော် ရှက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီဖိနပ်အစုတ်ကြီးဟာ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးစာအတွက် အဖေ "အသားကုန် နင်းခြေပြီး" စုဆောင်းပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားတွေမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အဖေက ဘေးနားမှာ မရှိတော့ပါဘူး။
သား တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ...။
အဖေ့ခြေထောက်တွေ ဘယ်လောက်နာနေမလဲဆိုတာ သား တစ်ခါမှ မတွေးပေးခဲ့မိဘူးဆိုပြီး မျက်ရည်ကျရင်းနဲ့ ပြောခဲ့တယ်...💔
တကယ်တော့....
အဖေဟာ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖိနပ်အစုတ်ကြီးအောက်မှာ နင်းခြေပြီး ကျွန်တော့်အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် ရှက်ခဲ့ရတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရတနာဖြစ်မှန်း အခုမှ သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
✅ ဘဝသင်ခန်းစာ (Moral)
မိဘတွေရဲ့ အဝတ်အစား နွမ်းပါးနေတာဟာ
သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့မဟုတ်ဘဲ သင့်ဘဝကို အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ပေးချင်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုနဲ့ မေတ္တာတရားပေါ်မှာပဲ ရှိတာပါ။ မိဘတွေရဲ့ "စတေးမှု" ဆိုတာ သားသမီးတွေ မမြင်နိုင်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပါတယ်။
သင့်ဘဝမှာရော... မိဘတွေက သင့်အတွက် ဘယ်လိုအရာတွေကို တိတ်တဆိတ် စတေးခဲ့ရသလဲဆိုတာ သိခွင့်ရခဲ့ဖူးလား?
သူတို့ ရှိနေတုန်းမှာ ဂရုစိုက်ပါ။
နောင်တဆိုတာ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အနာကျင်ဆုံး အရာတစ်ခုပါ။
ဒီစာကို ဖတ်နေရင်းနဲ့ သင့်အဖေကို သတိရသွားတယ်ဆိုရင် "လွမ်းတယ်အဖေ" လို့ Comment မှာ ရေးပေးသွားပါဦးနော်👴
သင့်ဘဝမှာ အဖေနဲ့ပတ်သက်ပြီး နောင်တရစရာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ဖူတယ်ဆိုရင်...
(ဖြေစရာမလိုပါဘူး၊ ရင်ထဲမှာပဲ ပြန်တွေးကြည့်ပေးပါ)
အဖေရှိသေးတဲ့သူတွေကတော့ ဒီနေ့ပဲ အဖေ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး "ချစ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ကြပါဦးနော်။❤
ဒီစာလေးကို ဖတ်ပြီး သင့်အဖေကို သတိရသွားတယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေပါ ဖတ်နိုင်အောင် Share ပေးသွားပါဦးနော်❤👇
©MotivationAndknowledge
